ฟ้าไม่ได้ครึ้ม

 

ฟ้าสองสามวันนี้ออกจะสดใส อากาศดีซะขนาดนี้ ตกดึกยังมีคนบอกว่า "อากาศดี น่านอนๆ"

 

ข้าพเจ้านี่แหละที่ครึ้มๆ --- ครึ้มอกครึ้มใจ ยังไงแปลกๆ

 

อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เหมือนวันแดงเดือดจะมาเยือน

 

แต่ไม่ใช่นิ เพิ่งเยือนกันไป ข้าพเจ้าแปรปรวนตลอดเวลาเป็นปกติ (^^')> แฮะๆๆๆ ขอบคุณที่ชม

 

 

 

 

 

วันแรกที่ทำงานอย่างร่าเริง

มันมีอะไรให้เราทำเป็นชิ้นเป็นอันแล้ว!!!

ถึงแม้ว่า การต้องนั่งนิ่งๆ อยู่ในออฟฟิศมันจะ suffocate มากจนจะหายใจไม่ออก

แต่วันนี้เราก็บิ้วกันมาทั้งวัน สูบเอสเพรสโซ่มาเต็มสตีม พร้อมกระตือรือร้นตลอดวัน

หรือเพราะเมื่อคืน หลับไปอย่างอารมณ์ดี

*ครึๆๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

daily astrology:

เปรยๆว่า ช่วงนี้วิตกจริตเรื่องเพื่อน ว่าเพื่อนมันไว้ใจไม่ได้ เฮงซวย จวยถลอก

 

อะไรมันจะแม่นงี้วะ?

ใครอยากลองไปสมัคร myspace horoscope เอา --- ของเค้าดีจริงๆ

 

เออ.... เบื่อจะอธิบาย เพราะคนมันสรุปความกันไปเรียบร้อยแล้ว

จะบอกว่าตัวเองใจกว้าง ไม่stereotype ก็คงเชื่อไม่ได้แล้วหล่ะ

ในเมื่อสิ่งที่กูพูด ยังไม่เชื่อ ดั๊นเห็นว่ากูโง่ และไม่รักตัวเองซะงั้น

หรือจะบอกว่าแรดร่าน ล้านแปด อะไรก็เอาเหอะ....

กูเสียความรู้สึกไปไม่ได้มากกว่านี้แล้ว

สิ่งที่มึงพูด มันก็representสิ่งที่มึงคิดได้อย่างชัดเจน

ไม่มีอะไรให้บิดเบือน หรือเข้าใจผิดกันหรอก

กูไม่ได้ปี๊ดบ่อย.......

กูโมโห กูมีเหตุผลเหมือนกัน

กูไม่ได้ "กลัวคนอื่นว่า"

แต่ได้ข่าวเป็นเพื่อนกันนี่หว่า.....มองกูฉลาดน้อยไปได้

 

ปุ๊กเอ๊ย~

ถ้าไม่มีมึง กูอาจเสียชีวิต กรีดเส้นเลือดใหญ่ตายไปแล้ว

กูไม่เห็นเคยมีปัญหาเรื่องพวกนี้เลย.....นี่อะไรวะเนี่ย

ทุกลมหายใจของกูโดน judge หมดเลยใช่มั้ย

 

 

อย่างเซ็ง

 

ตกลงว่าชีวิตที่กูเลือก มันไม่ค่อยถูกที่จะเดินใช่มั้ย นี่ทำไมกูต้องโดน criticize ตลอดเวลา

 

 

 

 

 

 

โอเจ ไม่รักตัวเองๆๆๆๆๆๆ

 

ไม่เป็นไร กูรู้คนเดียวละกัน

 

 

 

: กูเป็นมนุษย์โวยวาย พาลๆๆๆ

 

 

. เลิกสรุปอะไรเอาเองซักที...

  ถามเจ้าตัวเค้าก่อนดีมั้ย รู้อะไรจากการคาดคะเนไม่จำเป็นว่าต้องถูกเสมอไป

  ถ้าฟอร์มดีมาก คงไม่มีใครเค้าไม่ชอบแกหรอก....

  ปวดกบาล.

 

 

 

. one of the resolution appeared to be a failure.

  its such a tragic, I am a pathetic loser.

  I tend to ditch all the good one.

  that's the life I choose isnt it.

  and scare the hell out of the bad one anyways.

  GRAND.

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ว่าจะได้นอนมากน้อยแค่ไหน จะร่าเริงมากมายในตอนเช้าเพียงใด

 

เพียงเท้าย่างเข้ามาเขตบริษัท กูก็พาลจะหลับๆ ทันที *ซีเรียส

 

ทำไงดีวะ สงสัยจะเป็นภูมิแพ้ *เหียกกกกก

 

 

 

 

 

 

เมื่อ "วันเกิด"

 

มาสสาจในเครื่องใหม่เอี่ยมฉลองทือมื๋อใหม่กิ๊ง

อ่านของไอปุ้ยแล้วจะร้องไห้ *ซึ้งแซ้บเลยกรู

ขอบคุณทุกคน (หมิง แฟน ไอปิ๋ม พี่ออย พี่ชายสุดเลิฟ และใครก็ไม่รู้) ที่มาสสาจมา ที่ยังคิดถึงกัน และใจพอที่จะสละเวลากดมาสสาจมาหา

ขอบคุณพี่แบงค์ที่ยังจำได้ ตกใจนิดหน่อย ปลื้มเล็กๆ ขอบคุณที่เป็น chapter แรกๆ ของชีวิตเรา :)

อาหารกว่าแสนมื้อใน 1 วัน (และอีกหลายมื้อตลอดอาทิตย์~นี่มัน birthday week นี่นา!!!!)

เป็นการเป่าเทียนที่ฮา และประทับใจสุดๆ ขอบคุณทุกคนที่อวยพรกันตลอดเวลา เหมือนกูจะตายพรุ่งนี้

จบคืนด้วยส้มตำพยาธิรวม และshutterครึ่งเรื่อง --- พี่ตั๊กแม่งระดับโลกกกกกก *กรี๊ดๆๆๆๆ เลิฟๆ

 

เมื่อวาน มีคอนเสิร์ต big ass ที่ slim

โคตรหนาว คนโคตรเยอะ กูโคตรง่วง

อยากสนุกเหมือนชาวบ้าน แต่ทำม๊ายยยยย ทำไมกูบิ้วไม่ขึ้น

--- ไม่เคยรู้มาก่อนว่า big ass แม่ง (...ตูดใหญ่) แฟนเพลงเยอะขนาดนี้

แต่ฉันก็ร้องเพลงของเขาได้บ้างเหมือนกันนะ *ยิ้มมม

 

ว่าแต่ก็ กึ่มใช้ได้เหมือนกันนะกูเนี่ยย~

 

เมื่อวานโทษทีที่เดือดใส่สมาชิกครอบครัว ก็กูจะกลับบ้านอ่ะ มึงเถียงไรกันอยู่ได๊!!! กูง่วงก็อยากกลับบ้านเท่านั้นเอ๊งงงง!!

 

 

 

 

 

 

 

*เดี๋ยวนี้ไม่รู้เป็นอะไรวะ ซุ่มซ่ามๆ เซ่อๆ ชอบกล

เดี๋ยวเตะโน่นนี่ injuring ตัวเอง เดี๋ยวเอามือไปฟาดโน่นนี่ แผลเต็มมือเต็มติงเรยยยย <(TwT)> เครียดด..

 

 

 

 

ทำไมถึงชอบพูดถึงหนังสือเล่มนี้จังฟระ???

นั่นสิ..อินดี้จังเรา

 

 

 

อะเดย์เป็นนิตยสาร “คนรุ่นใหม่” ที่มีธรรมเนียมการเปลี่ยน บ.ก. ทุก 3 ปี (หรือกี่ปีเนี่ยแหละ) และทุกๆ การเปลี่ยนหัวหน้าแก๊งค์ อารมณ์ของนิตยสารก็จะเปลี่ยนไป ช่วงพี่คนนั้นอ่ะ......(ชื่อไรหว่า...) ที่หนังสือหนา เต็มไปด้วยโฆษณา ถือว่าเป็นยุค อะเดย์โคตรบูม หนังสือเล่มนี้กลายเป็นวิถีชีวิตของคนกลุ่มหนึ่งเลยก็ว่าได้ พอมาเปลี่ยนหัวหน้าแก๊งค์ เป็น ทรงกลด บางยี่ขัน ----

 

ไม่รู้จักว่าเค้าเป็นใคร แต่ได้ยินชื่อบ่อยมาก

อ่านนิตยสารที่สั่นคลอนนี้หลายครั้ง สมัยคุณทรงกลด สั่นคลอนชิบหายวายป่วงเลยทีเดียว

 

เคยพูดถึงไปหลายครั้งแล้วมั้ง.....แต่นี่ขอพูดอีกครั้ง

อะเดย์เล่ม ๗๗ มีคอลัมน์ยักษ์เกี่ยวกับ 100 สิ่งแรกในเมืองไทย

กำกวม

กำกวมสุดๆ

กำกวมได้อีก (=n=')>

 

แปลว่าไร.....

 

100 สิ่งแรกที่ถือกำเนิดในเมืองไทย ---- หยั่งงี้ต้องถอยไปโน่นนนนน สมัยที่อพยพมาจากเทือกเขาอันไต

100 สิ่งที่ถือกำเนิดในเมืองไทยเป็นที่แรก ---- งั้นอันนี้ก็สเปเฃี่ยนขึ้นมา 5 จุด เกิดที่นี่ที่แรก แล้วค่อยไปเกิดที่อื่น

ของใดๆ ที่เป็นชิ้นแรกในเมืองไทย เอามา 100 อย่าง ---- อันนี้ๆ มันคล้ายๆ จะเป็นอันนี้

 

 

คือเค้าเอาของเจ๋งๆ เป็นประวัติศาสตร์ มีคุณค่า มีชื่อเสียงกับบ้านเมือง ไรงั้น มาพูดถึงกัน

ไม่รีเลทกันซักเสี้ยว......จบด้วยอาคารอัจฉริยะ...

แล้วมันเกี่ยวกับแก๊งค์สามช่าวินาทีไหนวะเนี่ย ฮ่วย!!!

 

เหมือนอ่านหนังสือ unseen thailand ไงไม่รู้หว่ะ

พาเที่ยว 100 สถานที่ประวัติศาสตร์ของประเทศไรงั้น *ปาดเหงื่อ

จ๊อดเอ๋ย...

 

 

กองบรรณาธิการก็มีสำนวนกวนตีนแปลกๆ ดูยั้งๆ เหมือนกองบก.สุดสัปดาห์สมัยก่อนที่พยายามอินดี้ กองบก. อะเดย์ตอนนี้ เหมือนเด็กรุ่นใหม่พยายามมีลีลา และพยายามกวนตีน ไม่เท่ห์ ไม่หล่อ ไม่เซอร์ เหมือนพวกหน้าจุ๊งๆ แต่พยายามขำ.........*ไว้อาลัย 50 นาที

 

 

 

เซ็ง มหา กาฬ

 

 

 

 

 

ปล. แต่ชอบที่สัมภาษณ์ปากกาคุณอเนก นาวิกมูล / โปรโมทนิทรรศการของคุณ จิม ทอมป์สัน / โฆษณากำกับศิลป์สุดจ๊าบของดูเรกซ์ / คอลัมน์อารงค์ วงษ์สวรรค์ / ภาพประกอบคอลัมน์ "ณ" (โดยพี่กรู) กรั่กๆๆๆๆๆ

 

 

 

.นี่กูไปทำอะไรให้มึงเข้าใจผิดวะ.... งงหนัก.

 

 

 

 

 

วันนี้แฟนให้ยืมหนังเรื่อง train man มาดู

พยายามล้างสมองกู ให้บ้าดูหนังเหมือนที่ออฟฟิศมัน

(กูไม่ได้ไม่อยากดู แต่กูรู้ว่าเริ่มแล้วมันติด โอเจป่ะๆๆๆ แง่ง)

 

หนัง เรียกว่า.... น่ารักดี ละกัน

ไม่โรแมนติคนะ เห็นพระเอกแล้วโรกระติกไม่ลงจริงๆ แม่งสั่นตลอดเวลาเลย เหมือนเป็นโรค

แม้พระเอกจะตัดผมแล้ว แสดงให้เห็นว่า แท้จริงหนูเนิร์ดคนนี้นั้นหน้าตาดี

แต่แม่งสั่นเป็นเจ้าเข้าเลยหว่ะ....กูกลัวมันจะไส้เลื่อนเอา (==')

 

ส่วนนางเอกก็หน้าตาล้ำอายุพระเอกไปเยอะเลย มองแอ๊บๆ บางมุมจะสวย

นางเอกก็เป็นคนโลเทคซ้า~

อีกทั้งตอนจากพระเอกมาก ข้าพเจ้าไม่สามารถเข้าใจได้ ว่ามันชิ่งปิคนิควันนั้นทำไม?!?!

 

ที่ได้ใจ คงเป็นไอตัวประกอบสก๊อย 3 คนที่นั่งง่อยอยู่ร้านการ์ตูน (หรือร้านไรซักอย่างเนี่ย)

ฮาดี ^^

ชอบพวก smiley ของมันด้วย ตลกอ่ะ ได้อารมณ์มากมาย แต่ไม่สามารถนำมาพิมพ์เองได้ แป้นฉันไม่มี character พวกนั้น

 

ท่าทางจะเป็นหนังเอาใจชาวเนิร์ดแน่ๆ เรย

ไม่เห็นจะโรกะติคเรย

มันจุ๊บๆ ปากกัน ยังดูแล้วนอยเลย นางเอกแม่งอินอยุ่คนเดียว (T^T) เศร้าแทน

 

เง่อะ......

หนังมันไม่ได้ดูแย่เท่าที่วิจารณ์หรอกน๊า แฟนนนนน~

ยังไงมันก็เจ๋งอยู่แล้ว เพราะสแตมป์ให้มา!!!!! (มันต้องเอากลับไปถูหน้าแน่ๆ ไอสแตมป์อ่ะ 555555+)

 

ขอบใจน๊า กินข้าวมันไก่ (คนเดียว) พร้อมดูหนังของมึง

เดี๋ยว sad movie ไว้อีก 2-3 วันละกัน

ส่วนวันพุธ นี่ขอตัดสินใจก่อนนะ ผองเพื่อน

เนื่องจากไม่มีตังค์เลี้ยง แล้วไม่รู้ที่บ้านจะเฮละโลไปไหนรึเปล่า

เดี๋ยวเค้างอนยกบ้าน ไม่ให้กูกลับบ้านกัน จะไม่มีที่นอนเอา *กระซิก

 

 

 

เหนื่อย และ ง่วง ขอตัวไปทำงานก่อนหล่ะ

 

เจ้าหนี้ทั้งหลาย รอเงินคืนได้ภายใน 2-3 อาทิตย์ (ทำไมนานจังวะ)

 

*w*

 

 

 

 

 

nothing changes,

 

the world only outgrown you.

 

 

 

 

อยากรู้ว่ารอบนี้จะมีความสุขต่อเนื่องไปได้นานแค่ไหน...

 

เพราะเป็น "คนพิเศษ" เลยอยากให้ได้อะไรที่พิเศษๆ

 

ไม่ใช่เพราะอยากเอาใจ ไม่ได้พยายามติดสินบน

 

นี่ฉันไม่ได้โง่เง่าเขางอกขนาดนั้น (==')

 

 

ไม่รู้ว่ารอบนี้ตัดสินใจถูกมั้ย

 

ที่จะไม่ทำอะไร

 

ที่จะไม่ก้าวเข้าไปในชีวิตใคร

 

ให้ลำบากใจเค้า

 

ให้เหนื่อยใจเราเอง

 

 

ไม่ได้ไม่อยากมีใคร

 

แต่ไม่อยากให้ใครลำบากใจเพราะเรา

 

 

ไม่รู้ซะบ้าง คงไม่เป็นไร

 

ตอนนี้ขอเชื่อความรู้สึกแรก ที่จำได้แล้วกัน

 

:)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รีบไปดูเลยปะ PERFUME: the story of a murderer

 

 

 

 

หนังดี ผู้หญิงสวย พระเอกหล่อ คุ้มเงิน จรรโลงใจ

 

ไปดูเหอะ เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยมีหนังดีๆ ดู :D

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

...

ตอบ tag ที่ท่านพี่tagมา

 

 

5 สิ่งที่คนไม่รู้เกี่ยวกับข้าพเจ้า

 

1. อ่อนแอ ขี้โรค : ตอนเด็กๆ เข้าโรง'บาล จนซี้กะหมอ ปัจจุบันยังมีอาการเหนื่อยง่ายหลังจากทุกกิจกรรมอันหนักหน่วง (เห....เหอะๆๆ) พ่วงด้วยภูมิแพ้ฝุ่นซกมก สไตล์ลูกคุณหนู

 

2. ไม่ชอบร้องคาราโอเกะ : ไม่ชอบ ไม่หนุก จบ.

 

3. ชอบเล่นของเล่น แต่ไม่ชอบเล่นเกม : ชอบเดินชั้นของเล่นเด็ก สนุกดี อยากได้ (แต่แพงสัด) ไม่ชอบเล่นเกม เพราะถ้าฝึกปรือจนฝีมือเข้าขั้น จะติด = ซวย

 

4. sensitive : มาก

 

5. ไม่ชอบกินของทอด : กินยาก รู้สึกเจ็บคอเพียงแค่มอง

 

 

ไม่ tag ต่อได้มั้ย รู้สึกเหมือนเราไปสร้างความลำบากให้ชาวบ้าน.... ใครเข้ามาอ่าน แล้วอยากเอาไปเล่น ก็ลองเล่นดูเน้อ ขำฮาๆ จะได้รู้จักกันๆ

 

 

 

: ขอบคุณน๊า~ รักๆๆๆๆๆๆ (จริงๆๆๆๆ) *กอดแน่นเฮือก

 

 

 

 

 

ถ้าอายที่จะทำ ก็ไม่มีวันรู้ว่ามันรู้สึกยังไง

 

ไม่มีใครสนใจเราเท่าที่เราคิดหรอก

 

ถ้าคิดว่ามันน่าอาย เสียlookสุดขีด

 

ก็เก๊กต่อ และอยู่อย่างไม่รู้ความรู้สึกตรงนั้นต่อไป

 

ว๊า....เศร้าแทน

 

 

 

 

 

 

 

 

: a part of me want it to be a miracle. write our own destiny. 

 

 

 

 

please dont let this one be like others....

 

 

 

 

 

 

I'm begging..

 

 

 

 

 

 

 

 

: and I pray.... for you to be my last.

 

ส้นตีนมาก

 

พิมพ์ไปประมาณ 3 หน้า A4

 

 

....

 

 

 

 

 

 

ท่าทางพระเจ้าจะไม่ approve

 

(T^T)

 

 

 

 

 

อยากออกไปจากที่นี่

 

เบื่อ

 

รำคาญ

 

เหนื่อยถอนหายใจ

 

...

 

 

 

ถึงแม้ฉันจะไม่เคยเกลียดใคร แต่ใครทำเหี้ยกะกูไว้

 

 

 

เบื่อหว่ะ ต้องไปอ่านหนังสือ *กระซิก

 

...ว่ากัน.

 

 

 

 

 

 

 

เอาไป 2 ดาวถ้วน

 

พอ.

 

เซ็ง.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

กูง่วง ขอนอนก่อน

 

 

เราไม่รู้ว่าคนอื่นมี blog ไว้ทำอะไร --- เพราะชอบเขียน / เพราะชอบอ่าน / เพราะ healthy / เพราะชาวบ้านเค้ามีกูก็อยากมี / หรือเพราะคิดว่าใครๆ ก็อยากอ่านชีวิตกู

 

แต่เราว่าใครๆ ก็อยากเสือกชีวิตคนอื่นทั้งนั้นแหละ *หึๆ

 

 

 

 

ปีใหม่แล้วหว่ะ

วางระเบิดแสดงระดับการศึกษากันตั้งแต่ต้นปีเลยทีเดียว

ชอบนักล่ะ ให้คนอื่นเค้าเห็นว่าประเทศไทยแม่งปัญญาอ่อนขนาดไหน......เฮ้อ เปลืองเงินค่าเทอมจริงๆ คนพวกนี้

 

 

กลับมาที่ปีใหม่ของเรา...เหะๆๆ

เมื่อคืนอยู่กับเพื่อนๆ ยืนดูพลุกับคนแปลกหน้า หน้าตากรุบกริบ ลุ้นระทึกว่าเราทั้งหมดจะได้ตายพร้อมกันเป็นหมู๋คณะไหม

เสียดายชิบเป๋ง แม่งไม่มาวางระเบิดแถวที่พวกกูอยู่เลย.... ไม่ใจเลยหว่ะ วัยรุ่นเซ็ง

 

 

 

ประมวลเหตุการณ์ปี 2549 (-- ตายห่า จำไม่ได้เลย)

 

. เริ่มปี 2549 กับสาวๆ ณ "บ้านเพื่อน" แถวๆราชดำเนิน

 

. เรตติ้งคนเข้าชมบ้าน พร้อมคอมเม้นท์เป็นที่ระลึก ไต่ระดับสูงสุดเปนประวัติการณ์

 

. เสียดายที่ตัวเองเคยเขียนหนังสือได้ดี และเพราะคนนิสัยเสียหลายๆ คนทำให้กูรู้สึกว่า ความหมายของชีวิตกูหายไป (กูชอบโทษคนอื่น กูพาล เย่!)

 

. ความรัก ความชอบ ความอยากเป็นเจ้าของ ความใคร่ ความอยากเอาชนะ ความมั่นคงทางจิตใจ  - ไม่มีเส้นแบ่ง มันจะผสมๆ อยู่ด้วยกัน สติเท่านั้นที่ช่วยให้แยกออก

 

. ปีที่ฮอตเหี้ยๆ กับผู้ชายเหี้ยๆ ประมาณ 5 คน ติดต่อกัน

 

. ได้มา และ เสียไป - กูไม่เคยเสียใจกับทุกการตัดสินใจเลยซักวินาทีเดียว

 

. ทริปเชียงใหม่ ฉลองวาเลนไทน์ และสงกรานต์ สนุกเหี้ยนๆ รักเชียงใหม่เพิ่มขึ้น 85 ล้านจุด

 

. 365 วัน รู้สึกเหมือน 365 ปี - มีอะไรเกิดขึ้นเยอะมาก จนทึ่งตัวเอง --- 2549 นี่ ดุเหี้ยๆ

 

. ระยะ conflict ระหว่าง อยากจะโง่ งั่ง เหมือนเด็กๆ กับ ภาวะที่สามารถเข้าใจอะไรได้ดี คิดอ่านเป็น "ผู้ใหญ่"

 

. มีความสุขที่สุด vs. ทุกข์มาก ถึงขั้นไม่อยากสุงสิงกับสิ่งมีชีวิตใด

 

. ความรัก ของกู ถ้ามีอยู่ --- มันสัมผัสได้ เพราะฉันแสดงออก

 

. ครอบครัวแฟต *กอดหมั่บๆ

 

. การไปต่างประเทศครั้งแรก ด้วยเงินทุกบาททุกสตางค์ที่หามาได้ ด้วยตัวเอง *กูก็รักมึง พูดจริง-พูดจริง :)

 

. กล้าพูดว่า "กูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น สมอายุ (18 ปี) กว่าหลายๆ คน"

 

. ขอบคุณทุกคนที่ใจดีกะฉันมาตลอด และ "ขอบใจ" อีกหลายๆ คนที่สอนให้กูรู้ว่า โลกแม่งโหดร้าย พื้นฐานจิตใจมนุษย์มันเห็นแก่ตัว ชั่วช้า ตำบอน

 

ขอบคุณไอเมมากๆ กูไม่รู้ว่าตกลงมึงนิสัยดี หรือไม่ดี แต่มึงเสือกชีวิตกูด้วยความใส่ใจ (ในแบบที่กูรับรู้ไม่ได้ว่าเฟค 55555+) มึงอาจจะยังไม่เข้าใจตัวกูนัก แต่ก็ดูมึงเชื่อมั่นในตัวกูพอสมควร ขอบใจกับทุกๆ เรื่องที่ผ่านมา หวังว่า 1 ปีที่ได้เสียกันนี่ จะมีประโยชน์กับมึงบ้าง --- แม่งมีประโยชน์กับกูพอสมควร (แต่เป็นเพราะรู้จักกับมึง กูเลยได้สัมผัสจุดต่ำสุดในชีวิตกูรึเปล่า...?? *แง่ง!)

 

นอกนั้นก็ ถ้าเคยเข้ามาอ่าน หรือเคยได้พูดคุยกัน คงไม่ต้องบอกกันแล้วว่าแต่ละคนมีบทบาทสำคัญกับชีวิตฉันขนาดไหน ขอละไว้ในฐานะที่ข้าพเจ้าเข้าใจคนเดียว คอยรับผลบุญที่ส่งไปให้ในกระแสจิตละกัน

 

 

 

 

สำหรับปี 2550 - ถึงจะเริ่มต้นกันไม่ค่อยดี เพราะความบ้องตื้นของกลุ่มคนนิรนาม แต่ยังไง ขอให้ 364 วันที่เหลือ มีความสุขกันมากๆ มองเรื่องดี กันบ้าง อย่ามัวแต่จมอยู่กับเรื่องแย่ๆ ให้ความสำคัญกับครอบครัว กับคนที่รักเราตอนนี้ ก่อนที่จะเยียวยากันไม่ทัน ใช้ชีวิตให้คุ้มค่า เดี๋ยวโดนระเบิดบึ้มไป นึกอยากจะไปโดบันจี้จัมพ์ ก็คงไม่ทันแล้ว สำหรับเรา ปีนี้ คงเหมือน การพยายามเล่นเกมเพื่อ up level ตัวเองขึ้นไปอีก เข้าสู่โลกความจริง (โอ้ววว ฟังดูเครียด) ต้องหางานทำแล้วก๊า~ *กระซิกๆ