| Pam 的个人资料. w a n d e r i n g p a ...照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
2月22日 what do you see yourself doing in 10-20 years?I'll be a renowned dancer.
*sigh
Honestly, I have no idea what I see myself doing in that 10-20 years.
I did imagine myself doing somehting of my own.....but that was then.
I really have no idea now.
Does this mean I'm fucked up?
hope not
*fingers crossed.
what about you?
what do you see yourself doing in 10-20 years?
2月19日 วาเลนไทน์เลือดในใจคิดไว้ว่าจะอัพมาตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว
พยายามจำเรื่องที่จะเล่า บอกตัวเองว่าต้องรีบกลับไปเปิดคอม จะได้อัพๆๆ ไม่คั่งค้าง (เข้าใจว่าคนเข้ามาเชค แล้วไม่มีอะไรอ่าน...ขอโต๊ดดด)
งั้นเมื่อมีอารมณ์แล้วก็ไม่รอช้าดีกร่า....
๑. ไปดูหนังมา
ไปดู "อเมริกัน แก๊งสเตอร์" (ขี้เกียจเปลี่ยนภาษาอ่ะ เอาแบบนี้ไปก่อน)
ไปดูกับพี่ชาย และเพื่อนพี่ที่ชื่อเดียวกับฉัน --- เคยคิดว่าชื่อเราเนี่ยน่าจะมีคนซ้ำน้อย (น้อยกว่าคนชื่อ โบว์ และเม แน่ๆ)
แต่ที่เจ๋งยิ่งกว่าคือ เพื่อนพี่ฉัน ชื่อเดียวกับฉัน แล้วพี่ชายเค้า ชื่อเดียวกับพี่ชายฉัน............อึ้งอ่ะเด่ะๆๆๆๆๆๆ ตอนแรกกูก็อึ้งเหมือนกัน เหมือนอยู่โลกคู่ขนานเลยเนอะ เหอะๆๆๆ
ว่าต่อ
หนังเท่ห์มาก ถึงเนื้อหาจะดุเดือด แต่เดนเซล เท่มากขึ้นกว่าหนังปกติแปดสิบเท่า
ดูแล้วเชียร์ให้ตำรวจแพ้เป็นยิ่งนัก
ความงี่เง่าของกองเซนเซอร์ คือ.....การเบลอภาพที่พวกท่านคิดว่ามันจะส่งผลเสียต่อ "เยาวชน"
คือถ้าเราเป็น "เยาวชน" ที่พี่แกพยามยามปกป้องนะ --- เห็นอีภาพเบลอๆ นั่น มันยิ่งอยากรู้ ยิ่งอยากทดลองหนักกว่าเดิม...ใช่เรื่องป่ะวะเนี่ย
คือเมืองนอกเนี่ย หนังแต่ละเรื่องเค้าจะมีกำกับเรทของหนังไว้ว่าเหมาะกับคนช่วงวัยไหน ไม่เหมาะกับใครบ้าง
แล้วเค้ามีการตรวจบัตรประชาชนอะไรกันจริงจัง ใครอายุไม่ถึง เค้าก็ไม่ให้ดู
.....คืออะไรแบบเนี้ย มันเมคเซนส์ มันเป็นการป้องกันที่ต้นเหตุ ไม่ใช่ปลายเหตุ แบบอีการเบลอภาพงั่งๆ แบบนั้น
ไอพฤติกรรมเบลอภาพเนี่ย...มันจะทำให้ธุรกิจภาพยนตร์เจ๊งเอา
กลับมาที่หนังต่อ...
หนังสนุกดี น่าติดตาม พระเอกหน้าเหมือนเจซี 555555
ไปหาดูกัน ไม่รู้จะเล่าอะไรดี เดี๋ยวหาว่าฉันสปอยล์หนังอีก
ดูเสร็จแล้ว ค่อยมาเม้ากัน
๒. ช่วงนี้คิดถึงเรื่องแฟชั่นเด็กไทยบ่อยๆ
ไอแฟชั่นที่ดูแบบ เพี้ยนๆ ประหลาดๆ เสื้อผ้าแพทเทิร์นผิดมนุษย์ ขาดๆ เกินๆ เบี้ยวๆ โหว่ๆ
ได้กลายเป็นแฟชั่นนำสมัย ดู"ดีไซเนอร์"มากๆ บวกกับการที่โรงเรียนสอนตัดเสื้อผ้า (เรียกแบบมีชาติ เค้าเรียกว่า fashion design) ถือกำเนิดกันเต็มไปหมด
ทำให้เดี๋ยวนี้ อาชีพการมีร้านเสื้อผ้า มันช่างเท่ห์ เก๋ และดู "ดีไซเน้ออออ ดีไซเน่อ"
เราเองแต่งตัวปกติ อยากเรียนเหมือนกันอีแฟซ่าดีไซน์เนี่ย (ตอนเด็กๆ มีปมว่าเย็บผ้าไม่เป็น เลยอยากเรียน)
....แต่ด้วยไม่มีตังค์ ไม่มีเวลา และคิดว่าจบมาตัวเองคงไม่มีอนาคต.....เลยไม่เรียนดีก่า พับไป
แต่ไอที่สงสัยคือ.....เด็กสมัยนี้มันเก๋จริงป่าวหว่า หรือ "ความเก๋" มันเป็นแค่เทรนด์??
เคยลองกลับมามองบ้างมั้ยว่าจริงๆ แล้วกูเนี่ยเป็น (บ้า) อะไร แต่งตัวแบบไหน มันช่างเหมาะกะเรา
เห็นแฟชั่นแล้วเหนื่อย รู้สึกเสียเงินเยอะกับการซื้อแอสเซสซอรี่ (เขียนยากชิบ) ที่บ้านมีเต็มเลย ใครช่วยมาขโมยไปที
อยากเห็นเสื้อผ้านอกกระแส นึกไม่ออกเหมือนกันว่าเป็นยังไง แต่ถ้ามีคงเท่ห์น่าดู
การสนับสนุนของรัฐบาลได้ผลเต็มกำลัง
ทีนี้ก็ลองสนับสนุนอุตสาหกรรมด้านอื่นบ้าง จะได้เจริญๆ กันหลายๆ ด้าน
ดีป่ะ?
๓. การโดยสารรถไฟฟ้า
เดี๋ยวนี้เป็นสาวออฟฟิศ
ต้องย้ายตูดจากบ้านนอก มาทำงานในเมือง
ต้องสัญจรด้วยรถไฟฟ้า และรถไฟใต้ดิน (มีบัตรตื๊ดๆ กะเค้าด้วยนะ ไม่ต้องหยอดเหรียญ ไม่ต้องเสียบบัตร - คนเมืองสุดๆ)
ทำให้พบเห็นพฤติกรรมของผู้โดยสารรถไฟฟ้างั่งๆ จำนวหนึ่ง ที่....
- ชอบยืนออตรงประตู ขึ้นอนุสาวรีย์ ลงอ่อนนุช แต่แม่งยืนอยู่ตรงหน้าประตู กลัวไม่ได้ลง
- ชอบยืนตรงซอกประตูทางเข้า (ตรงที่เป็นกระจกกั้นที่นั่ง) ยืนตอนมันว่างๆ ไม่เป็นไร แต่ยืนเวลาคนเบียดๆ แล้วแม่งเกะกะ
- พอก้าวเข้าขบวนรถ จะยืนรอบกองไฟกันอยู่ตรงแถวๆ ประตู ทำให้ขบวนรถแน่นอ้วน แต่ผอมตรงกลาง ทำให้อีคนที่อยากจะขึ้น ต้องรอขบวนต่อไป
แล้วอีตรงกลางๆ ทำไมไม่ไปยืน เห็นใจคนที่ทำหน้าหงอย เสียสละรอขบวนต่อไป (เพราะอีคนที่ปลิ้นเข้าขบวนไปแล้ว มักจะยืนออรอบกองไฟ ทำให้ชาวบ้านเข้าไปไม่ได้อีก)
- แล้วพวกรอบกอไฟนี่ชอบทำตัวใหญ่ เว้นที่เยอะๆ เบียดกันหน่อยก็ไม่ได้ โดนตัวคนอื่นก็ไม่ได้.....ทำเสียพื้นที่อีก เซ็ง
- อีพวกไม่เข้าแถว คือถ้าไม่มีแถวก็ไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าแม่งมีแถวแยงตาอยู่ มึงจะไม่เข้าแถวหน่อยหรือ ไม่อายประชาชีเค้าหรือ มาสาย
แล้วยังมาทำยืนสร้างแถวใหม่เองซะงั้น สงสารคนอื่น
อะไรประมาณเนี้ย คือมันเป็นปัญหาให้กับคนอื่นที่โดยสารอย่างมีมารยาท เห็นแล้วก็เพลีย
เออ...ว่าแต่มีวันนี้ เคยเห็นคนจะตบกันเพราะเรื่องแบบนี้
คนนึงยืนคุยโทสับ ปากประตูเลยนะ ไม่ขยับเขยื้อนขวางทางจราจรคนอื่นมาก
อีกคนคงตาขวางใส่ แล้วก็เบียดอีป้านี่ให้เปิดทางให้คนอื่น
ป้าคงขัดใจ (ป้าที่ว่านี่ยังสาวซิงนะ) ป้าเลยสาปส่งก่อนลงขบวน --- คงหวังใจว่าจะด่าก่อนลง แล้วจะได้หนีทัน
ป้าตักเตือนด้วยเสียงดัง และประชดประแชก "ระวังคนเบียดนะคะ"
ฮัดช่า ป้าแกเปรี้ยวมาก --- หารู้ไม่ว่า อีผู้ชายตาขวางนี่แม่งลงสถานีเดียวกัน และสวนกลับว่า "ไม่ต้องมาพูดเลยอีหนู ยืนคุยโทสับ แล้วยังขวางทางคนอื่น"
"อีหนู" คนนั้นคงตกใจที่โดนสวน เลยด่าไม่มีที่มาที่ไปว่า "เป็นผู้ชายซะเปล่า ทำตัว...."
แล้วอีหนูก็พยายามเดินหนีลง ด้วยที่แม่งลงสถานีเดียวกัน แม่งเดินตาม เสียงดังด่ากันไปคนทั้งขบวนงง
ในใจฉันก็เชียร์ให้ตีกัน 5555 แต่ว่าผู้ชายแม่งคงแมนไง ไม่งั้นตบหน้าฟ่ำไปนานแล้ว
แล้วสองคนนั้นก็เถียงไล่หลังกันลงขบวนไป แล้วประตูก็ค่อยๆปิดวื้บบบลง....
ไม่รู้มันลงไปตบกันตรงสถานีต่อรึเปล่า
๔. ครบรอบ ๑ ปี
ที่คบกับตี๋......อเมซิ่งมาก
ใครพนันกันว่ากูจะเลิกกันนี่ มีเสียตังค์หมดตัวแน่
ขอบคุณที่อดทน ขอบคุณที่พยายาม
ตอนนี้ก็ยังไม่ได้รู้สึกเปลี่ยนไป.......ดีใจที่ยังอยู่ด้วยกัน
"ต้นม๊ายยยยยย"
....อ่า... พูดจาไม่สมเป็นกูเลย
นึกไม่ออกละ วันหลังนึกออกจะมาเล่าใหม่
ไปทำงานต่อ
(อ๊ะ นี่พิมพ์มาตั้งนาน งานการไม่ได้ทำเลยสิ ==')
ปล. ชื่อเอนทรี่ไม่มีอะไรเกี่ยวกับสิ่งที่เล่าให้ฟังเลย........ฮูเร
|
|
|
