| Pam 的个人资料. w a n d e r i n g p a ...照片日志列表 | 帮助 |
|
3月31日 ในที่สุด...หนัง 3 เรื่อง ที่ไปดู แล้วไม่มีโอกาสได้รีวิวซะที
วันเสาร์ว่างๆ แบบนี้ ทำอะไรให้มัน productive ซะหน่อยละกัน
300
คือ กูอ่านชื่อหนังเรื่องนี้ทีไร ก็นึกในหัวตลอดว่า ควรจะอ่านว่า "สามร้อย" หรืออ่านว่า "ทรีฮันเดรด" ดี
พออ่าน "สามร้อย" แล้วมันขำๆ ไงไม่รู้หว่ะ เหอะๆๆ
หนังเจ๋งดี ใครยังไม่ดู รีบหาโอกาสไปดู
หนังแม่ง "ลูกผู้ชาย" มากๆ โชว์กล้ามเนื้อ โชว์พลัง และศักดิ์ศรีโครโมโซม Y
เรื่องราวของหนังไม่ได้มีอะไรมากเลย เน้นไปที่ ประเด็นออกรบ และความเท่ห์ของการเป็นกองทัพ 300 คน ที่สู้กับคนเป็นแสนได้
ความแมน และล่ำสันของนักรบแถวหน้าของสปาร์ตัน
คือ แม่งเท่ห์ทั้งเรื่อง เท่ห์ทุกลมหายใจ --- ดูไปแล้วอดภูมิใจในความเป็นชายของตัวเองไม่ได้ (*เง่อะ!)
ก็สะใจดี หนุกๆ เท่ห์ๆ
เมียพระเอกก็ต้องสวยที่สุด ตามเรื่อง --- สวยแบบ โอ้ววว กูอยากจะเกิดเป็นผู้ชายเลยทีเดียว
การทำ casting ได้ดี นี่มันต้องพรสวรรค์ล้วนๆ เลย *น้ำลายไหลยืดดด
ไม่มีไรเลย หนังเจ๋งดี ผู้ชายล่ำสัน เข้าใจว่าตรงพุงนั้น ไม่ใช่ 6 packs อาจเป็น 12 packs ไรงั้น (==')
ถ้าแม่งมีคนโหดๆ แบบนี้อยู่บนโลกเยอะๆ คงเครียด
ดูจบก็ไม่แน่ใจว่า ตกลงไอสปาร์ตั้น นี่มันคนดีมั้ย ถีบคนตกบ่อกันโครมๆ
แสดดดดดด~
NANA 2
เล่นง่าย ไม่ต้องคิดมาก ชื่อเรื่องก็เติมเลข 2 เข้าไป
เดี๋ยวภาคต่อไปแม่งก็ เติม 3-4-5-6.... จนกว่าคนวาดการ์ตูนจะสามารถจบเรื่องลงได้หน่ะ
เล่นง่ายจริงๆ
สิ่งที่แย่ที่สุดในเรื่องคือ การเปลี่ยนตัวแสดงของ นานะฮาจิ
นานะฮาจิ ภาคนี้หน้าแก่ ไม่น่ารัก ดูเฟค (อคติสุดๆ) --- คือไม่สามารถน่ารักได้เท่านานะฮาจิคนก่อน --- กูติดตาหน่ะ
ทาคุมิก้ไม่หล่อ เหมือนจะหล่อ แต่เบรคอารมณ์ไงไม่รุ ผมแข็งๆ เหมือนเอาหัวไปจุ่มแวกซ์ที่ไหนมา
เรนก็ไม่ต้องพูดถึง ตกลงมึงไม่ใช่พระเอกของเรื่องแน่ๆ
เข้าใจว่าพระเอกคือ นานะ นางเอกคือ ฮาจิ
แต่ภาคนี้สะเทือนอารมณ์มาก ดูแล้วแบบ โอ้วววว emotional สุดๆ
แต่ละตอนของเรื่อง มันช่างบาดใจจริงๆ
(เอ๊ะภาคแรกกูมาดูกะใครวะ)
แต่ costume ชนะเลิศ คือเห็นปุ๊บ นึกถึงตอนที่อ่านในการ์ตูนปั๊บ --- แม่งเจ๋งมาก
แต่ทำไม อ.ไอยาซาว่า ไม่สแกนเวลา cast นักแสดงเล๊ยยยยย ป่วยจริงๆ
ดูหนู ชินจัง ซิ.......... มึงเป็นเด็กเอธอโอเปียมาก่อนรึเปล่า มึงจะตัวเล็กเกินไปรึเปล่าเนี่ย ตัวเล็กกว่านานะฮาจิอีกมั้งหน่ะ.....กูเห็นก็รู้แล้วว่ามึงอายุซัก 13 ได้
แสดดดดดดด
มีไรอีกอ่ะ... อ่อ! ภาคนี้ดู ให้ความสำคัญกับเพลงประกอบมากขึ้นรึเปล่าหว่า?
ดูมันเยอะๆ ถึงขั้น พาไปดูเบื้องหลังการถ่ายทำของ trapnest --- แม่งจะหลอกขาย ost กูใช่ไหม สาดดดดดด กูซื้อนะ ทำเล่นไป 55555+
อ่า อะไรอีกน๊า.....โนบุๆ
โนบุ ใจตุ๊ดมากเลย มึงเท่ห์เป็นระยะๆ เท่านั้น (ซึ่ง เป็นระยะ นานๆ เท่ห์ที)
ถ้ากูเป็นฮาจิ กูคงไม่เอามึงเหมือนกัน พระเจ้า =='
เรร่า ก็ไม่สวยอีก ดูดาษๆ - ไม่ยอมปล่อยบทให้เรร่ากะชิน ด้วย ว้า~~~~~~~~ เสียดาย
สรุป ก็ หนังดูเพลินๆ อย่าคิดมาก
แต่อ่านการ์ตูนจะดราม่ากว่าเยอะมาก
ว่าจะกลับไปย้อนอ่านตั้งแต่เล่ม 1
หุๆๆๆๆ
(ไปซื้อ ฉันไม่ใช่นางฟ้ามาเก็บไว้ ดีกว่า โอ๊ทสส!! --- ทะไมกูดูว่างๆ)
แฝด ll ALONE
แม๊งงงงง อีเหี้ยนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน
น่ากลัวเกิ๊น!!!!!!
ใครได้ดู trailer นะ จะรู้ว่า ไออย่างเงี้ย เค้าเรียก "ผีตาโบ๋" (ไม่ใช่ผี "ตาโบะ" ในซาริโอ้นะมึง น่ารักตายห่า)
ช่วยให้แม่งน่ากลัวน้อยกว่านี้ได้มั้ยเนี่ย กูตกใจ อีแสดดดดดดดดดดดดด
เออ หนังแม่งสไตล์เนี้ย กูนั่งจิกเบาะ (และคนข้างๆ) ตลอดเรื่อง
เกร็งกันปวดกบาลเลยทีเดียว
แต่ หนังโอเคเลยนะ ให้ 3 ดาวครึ่ง
เนื้อเรื่อง - ก็โอเคร แต่ว่าบางตอนก็ทำให้รู้สึกว่า มันมักง่ายไปหน่อย แบบ เอ๊า มึงนึกจะตัดไปฉากอื่น ก็ตัดไปกันง่ายๆ งั้นเลย?! อ่อ แล้วก็ตอนที่รู้ว่าแม่เข้าโรง'บาล (อันนี้สปอยล์ได้น่า อย่ามาเครียดใส่กู เด๋วถีบๆ) คือ บรรยากาศในหนัง กระอักระอ่วนมากๆ เจ๊มาช่าไม่ได้ดูตกใจเลย ดูนิ่งๆ เหมือนรู้ว่า ตัวเองโดนถอนสัญญากับแกรมมี่ อะไรแค่นั้นเอง ลองไปดู แม่งจึ่งๆ หว่ะ ดูแล้วงงๆ ว่ามันเป็นเรื่องที่ควรตกใจมากๆ ป่ะวะ??
ความสามารถในการทำให้กูตกใจกลัว - ระดับเซียน (ตอนชัดเตอร์ เราไม่เห็นจะกลัวเท่าไหร่เลย ได้อีตกใจเฉยๆ)
นักแสดง - หล่อมาก (อ้าว ไม่ใช่หรอ? อ่อ โอเค หะๆๆๆๆ)
มาช่า - แก่ แต่ชีเล่นเก่งเหมือนกันนะ แต่เห้นหน้ามาช่า แล้วนึกถึงมาลีวัลย์ นันทิดา ไรงั้นตลอดเลยหว่ะ ช่วยด้วย เหอะๆๆๆๆๆ
นักแสดง (จริงๆ ละนะ เหะๆๆ) - เล่นเก่งดีนะ ชอบแม่นางเอกมากๆ หน้าตาน่ากลัวเทียบเท่ากะผีตาโบะเลย ดูแล้วเครียดหน่ะ
ความโหดของหนัง - โหดในระดับน่าทึ่ง ตอนทับหมาเนี่ย (อยากรู้ลอง hilite ช่องว่างเอา เด๋วจะหาว่ากูสปอยล์ *ชิ) กูแทบร้องไห้ อย่างเครียด
อะไรอีกอ่ะ....
ก็นั่นแหละ การดำเนินเรื่องยางส่วนแถแถกไปนิด เลยแอบรู้สึกสะดุด แต่เวลาจะเข้าจังหวะผีหลอกเนี่ย แหม่ะ....เก่งเชีย =='
ใครว่าๆง ก็ไปดูนะ กูเห็นมีรอบเยอะพอๆกะตอนนเรศวรเข้าเลย เหอะๆๆ
ไม่ไรทำ ก็ไปนั่งเครียดเล่นนะ ชิวๆ
หะๆๆๆๆๆ
ว่าแต่ทำไมต้องไปถ่ายที่เกาหลี??? กูไม่เห็นจะเข้าใจเลย เง็ง.
ปล. นักแสดงที่เป็นแฝดมาช่าตอนสาวๆ น่ากลัวมาก ตบมือให้ 30 วินาที *ชื่นชมๆ
ดูว่างมากเลยเนอะ ดูหนังตลอดเลยกู (==')
งานการก็ไม่มีทำหรอก นั่งงั่งๆ อยู่บ้านเนี่ย แสดดดดด.....
3月26日 เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อยกูบอกแล้ว กูอายุ 18
จิ๊กกริ้ววววววว~
นัมเบอร์วัน.
หนังสือเรียน สมุดเลคเชอร์ ชีทมากมายมหาศาล ที่สะสมไว้ตั้งแต่ปี 1 (ตั้งแต่มัธยมยังมีเลย)
ของเหล่านี้ ควรทิ้งป่ะวะ..... คิดไปคิดมา ก็อาจมีประโยชน์ในภายภาคหน้า
แต่คิดไปคิดมา แม่งก็คงไม่ได้ใช้
เช่น คงไม่มีใครมาขอดู สมุดเลคเชอร์วิชา TU120 อีกในอีก 3 ปีข้างหน้า.... (กูไม่ค่อยได้จดซะด้วย)
แต่อย่างเลคเชอร์วิชา อ.อรอนงค์ เนี่ย ถ้าทิ้งไป มันจะสะเทือนใจมากๆ เลยหน่ะ....
แล้ว ข้อมูลที่ทำวิจัยตอนเรียนสแตตเนี่ย....ไม่กล้าทิ้งเหี้ยๆ แต่ก็ไม่รู้จะเก็บไว้ทะไมอ่ะ....แต่มันปลื้มน๊า~
ทำไงดีอ่ะ ช่วยด้วย (T^T)
นัมเบอร์ทู.
คู่ต่อสู้พูดกันคนละภาษา เหมือนมันพูดเปอโตริกัน แล้วกูพูดมลายู ยังไงยังงั้น
มิหนำซ้ำ คู่ต่อสู้ขี้ประชด ให้กูหดหู่ใจเล่น
คู่ต่อสู้รุกหนักด้วยความบอบบางทางอารมณ์...
แม้กูไม่บอบบาง แต่กูแยกออกว่า sensitive - emotional - และ drama ช่องเจ็ดสีมันต่างกันยังไง (อ่า ดราม่านั่นมันฝ้าย เหอะๆๆๆ *โอ๋ๆ กูล้อเล่นน่ะ อีนี่)
คู่ต่อสู้ needy จนกูไม่รู้จะทำไง รู้สึกตัวเองลนลานอยู่ในใจแปลกๆ
สิ่งที่กูเป็น คู่ต่อสู้นั้นยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกูพอดีเป๊ะ.....................
ถ้ามีแค่ body language ที่ใช้สื่อสารกันได้ --- งั้นมาแข่งกันเป็นใบ้ดีกว่า ยะฮู้ว!!
อ่า...กูมันช่าง ignorant เสียนี่กระไร ป๊าดดิโธ่! *คอตก
นัมเบอร์ทรี.
อิตาลี
ออสเตรเลีย
แมสสาชูเชต
หรือจะ KL KL
หึๆๆๆๆ
นัมเบอร์โฟร์.
ร้อน ไป หมด
ชวนหงุดหงิด
แสบตาหลายๆ อย่างมันก็เปลี่ยนไป
หลายๆ อย่างมันดีขึ้น แต่บางอย่างก็ไม่มีวันดีเหมือนเก่า
แต่วันนี้กูก็ยังหายใจ
จะให้ใครมาเจาะยาง ทำกูหน้าคว่ำตอนนี้กูคงไม่เอา.....
เหมือนตอนอยู่ ป.4 ที่ชอบเล่น "ใครกะพริบตาก่อนแพ้"
กูรู้สึกอย่างงั้นอยู่เลย
ตอนนี้กูแสบตามากๆ โอ้ว จ๊อด =='
3月21日 เสม็ด ส่าาาาเม๊ดดดดดดดกะว่าจะอัพเรื่องที่ไปเที่ยวมา
นั่งคิดอยู่นาน ว่าจะเล่ายังไงดี
มีคนมาบอกว่า อ่านของไอเนมา --- ข้าพเจ้าเป็นคนอินเทรนด์ เลยตามไปอ่านกะเค้าบ้าง
อ่านของมันจบแล้วท้อแท้ใจ เกิดอาการไม่อัพดีกว่ากู
เพราะความทรงจำฟากข้าพเจ้า อาจจะไม่หนุกหนานเท่าของมัน *ชิ
เอาเป็นว่า กูจะพยายาม! โอ๊ทสส!!!!
ออกเดินทางกันแต่เช้าตรู่เมื่อวันอาทิตย์ที่ 18 --- ช่างเป็นเวลาเที่ยวที่ประหลาดจริงๆ ออกเดินทางวันอาทิตย์
เกือบจะไม่ได้ไปรอบ 8 โมง เพราะจิตตราตุ๊ด และชายกล้า... กรูนึกว่า ไอนุชมันแต่งตัวนาน ปรากฎเป็นท่านชายที่มาเลท หึ...เกือบโดนเพื่อนทิ้งแล้วเมิ๊งงงง
รถทัวร์ขาไป ใหญ่โต โอ่โทง ดูสว่างสดใส มีพื้นที่ให้กลิ้งเล่น ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นรถส่วนตัว เพราะพวกเราเสียงดังกันไม่เกรงใจผู้ร่วมโดยสารแต่อย่างใด (เออ..มีคนอื่นเค้านั่งอยู่ด้วย เพิ่งนึกได้เหมือนกัน)
ตอนเพิ่งขึ้นรถก็กรี๊ดกร๊าดกันดี พอนั่งไปซักพัก เค้าเปิด mr.bean เสียงพากษ์อีสาน (ซึ่งกูก็ไม่รู้ ว่าเค้าพากษ์ทำส้นอะไร) ก็นั่งฮาเพราะเสียงพากษ์นี่แหละ แต่ข้าพเจ้านั่งดูแป๊บเดียวก็หลับ ตื่นมาอีกที รถเงียบฉี่ หลับตายกันยกรถ ไม่มีอะไรทำ เลยเริ่มเห็นไอไผ่ ไอยอดมันตื่น เลยหาเรื่องชวนมันคุย ซักพักชาวบ้านก็เริ่มตื่นกัน เหมือนมีลางสังเหาว่ามันใกล้ถึงแล้ว (หรือไม่ก็เสียงหัวเราะพวกกูสามคนนี่แหละ) ความกรี๊ดกร๊าดดี๊ด๊า เพิ่มขึ้นถึงขีดสุด นี่รู้สึกเหมือนไปทัศนศึกษาท้องฟ้าจำลองเมื่อตอนประถม แสดดดด
เหยียบแผ่นดินแล้ว แยกย้ายไปกินข้าว แล้วก็เตรียมตัวขึ้นเรือ เพื่อไปหาดแสงเทียน
ระหว่างรอ มันว่างมาก คุณชาย (ไออั๋น) แกเลยสะดุดข้อเท้าแพลงโชว์ไป 1 รอบ --- พระเจ้าช่วย ทำไมซุ่มซ่ามเช่นนี้ ทำกูเครียด (==')
กินข้าวเสร็จเรียบร้อย ก็พากันเดินไปยังท่าเรือ การเดินทางจากท่ารถไปขึ้นเรือ มันช่างแสบร้อน และหนักหน่วง --- ร้อนจากดวงอาทิตย์ตอนเที่ยง หน่วงจากเหล่าเครื่องดื่ม และมิกเซอร์ ประดุจจะไปเปิดร้านเหล้าบนเกาะ ช่างสร้างความลำบากให้ตัวเองกันจริงเชียว
กว่าเรือจะถึงเกาะ....
ชายหนุ่มหญิงสาวหลายหน่วยพากันเมาคลื่นเล่นเอาจะอ้วก โอ้....ความลำบากของการเดินทะเล อดทนเข้าไว้ ฮึบไปอ้วกบนแผ่นดินนะมึง อย่าเพิ่งสร้างเอฟเฟคให้พกกูอ้วกตาม
ยังไม่ทันถึงเกาะดี ไอเนก็โชว์สัญชาตญานชาวเล กระโดดตูมว่ายจากเรือมาถึงหาด --- นี่ถ้าไม่อ่านสเปซมัน คงไม่รู้ว่าระหว่างนั้นตะคริวกิน จำต้องโชว์แมน (และฮึบให้รอดชีวิต) จนกว่าจะเหยียบพื้นได้ โอ้ววววว กูช่างเห็นใจมึงเป็นยิ่งนัก *นับถือๆ
เน คนเดียวไม่พอ คุณโน้ต... คุณโน้ตความเป็นแมนน้อยกว่าหน่อย เลยลงน้ำตอนใกล้ถึงหาดวิ่งเล่นดี๊ด๊าร่าเริงเกินพิกัด เจอหอยบาด (หรือเอาเท้าไปฟาดกะเรือนะโน้ต?) เลือดสาดกันทีเดียว.... นี่ก็อีกคน ดูสนุกสนานแบบไร้สติตลอดเวลา เครียดแทนหมิง
เนื้อหาหลังจากนี้ จะหายไป เพราะช่วงเวลาหลังจากเข้าห้องเก็บกระเป๋า กิจกรรมก็มั่วซั่ว ไล่ตั้งแต่เล่นไพ่ กินเหล้า เมาบุหรี่ นอนกลิ้ง คุยโท'สับ
รู้ตัวอีกที ก็พากันลงทะเล เตะบอล (แต่กรูเห็ฯคนนั่งกินส้มตำ....แค้นใจๆ)
และที่เป็นไฮไลท์คงเป็นช่วงโดดสะพานปลา --- แหม่ะ ช่างเป็นกีฬาวัดใจจริงๆ
วัดใจสาวๆ วัดใจคนตัวแห้ง วัดใจคนที่มาพร้อมอุปกรณ์อิเลคโทรนิค และวัดใจคนใส่คอนแทคเลนส์ (อย่างกรู) น่าเสียดายแทนหลายคนที่ไม่ได้โดด --- แม่งหนุกจริงๆ
(แต่ดีแล้วหล่ะ ตื่นมาอีกวัน ปวดตัวแสดดด ฉลาดจิงๆ พวกเมิง)
กว่าจะทยอยอาบน้ำกันหมด 30 กว่าชีวิต
ได้ไปกินข้าวตอนกี่ยามก็ไม่รู้ได้
แต่ก็ต่างแยกย้ายไปกินคนละร้าน เพื่อวัดดวง ว่าร้านไหนมันจะถูกกว่ากัน
แต่ตรูว่า กินร้านไหนก็ไม่ค่อยต่างกันหรอก มัวแต่คิดถึงเรื่องเงินแล้วเครียด ใช้ๆ ไปเลย พวกมึงเสียไพ่เยอะกว่าข้าว 2 มื้ออีก เหอะๆๆๆ
ข้าวยังไม่ทันจบ สุราก็รี่มาตั้งสาขากันตรงหาดเลยทีเดียว --- เรื่องราวหลังจากนี้ ก็ผสมปนเปกันไปหมด
คืนแรกนี่ไม่เมาเลย สถานการณ์ดูวุ่นวาย เหมือนทุกคนพยายามบิ้วกันเอง มันเลยดูเมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
รู้สึกตัวอีกทีก็ ตี 1 กว่า --- กะลังดราม่าได้ที่
ไม่รู้ว่าไปนอนตอนไหน แต่หนาวเหมือนอยู่ขั้วโลกใต้ทีเดียว
วันที่สอง กรูตื่นมาแล้วร้สึกเหมือนไข้ขึ้น ตัวหนักๆ (นั่นมันอ้วนละมึง) หัวเหวี่ยงๆ
จำอะไรไม่ค่อยได้ เพราะรู้สึกเหตุการณ์ทั้งหมดมันดูมั่วๆ รู้ว่ามันก็เวียนไปเวียนมา - กินข้าว นั่งเล่น (ไพ่) กินข้าว เล่นไพ่ แดดร่ม เล่นทะเล กินข้าว เหล้ามา
รายละเอียด นี่คงต้องไปถามเจ้าตัวกันเอง เพราะแน่ใจว่า กิจวัตรของแต่ละคนจะต่างกันไม่มากเท่าใด --- ยกเว้นไอเพลง และแอ้ ที่มันโทสับสร้างมะเร็งกันตลอดเวลา
แต่คืนนี้เมาของจริง เหมือนรู้สึกว่าคืนแรกกินไม่คุ้ม ตอนแรกว่าจะนอนเร็ว ทำตัวอนามัย ไม่ไหวหล่ะ เดี๋ยวเชย ต้องออกไปเข้าสังคมซะหน่อย
ได้เรื่องเลย เข้าสังคมที เมากันฉิบ --- มีใครไม่เมามั่งวะ???
แย่หว่ะ ตุ๊ด
555555555555555555 (โคตรพาลเลยกู)
มาสเม็ดเป็นครั้งแรก แต่ก็สนุกดี
เวลาอยู่กับแก๊งนี้ จะรู้สึกเหมือน นั่งอยู่ใต้คอมม่อนตลอดเวลา
โคตรชิว และโคตรพลิ้ว ชอบจริงๆ
ไม่รู้ว่าคนอื่นเป็นรึเปล่า แต่หลังๆ มานี้ รู้สึกว่าไม่ค่อยได้สนใจเวลา นาฬิกาเลยไม่ค่อยใส่ ยิ่งมาทริปนี้ยิ่งรู้เลย ว่า แทบจะไม่มีใครใส่นาฬิกา มือถือก้ไม่ค่อยพกกัน วางเกลื่อนกลาดไม่กลัวขโมย (ขอแสดงความเสียใจที่ของหมิงดันเตะตา โดนสอยไปซะงั้น)
ไม่รู้ใครเบื่อบ้าง แต่เท่าที่เห็นก็ดูสนุกสนานกันดี ไม่ว่าจะแก๊งไหน ก๊กไหน
อยากให้มีแบบนี้อีกเนอะ โตๆ กันไป แล้วจะได้เที่ยวแบบนี้อีกคงยากแน่ๆ
เอาเป็นว่า อังคารนี้ก็ถือว่าปัจฉิมละกัน 555555+
(รู้สึกเหมือนค่าย afs ที่มีนัดกันเอารูป --- ใครเอากล้องไป กุว่า รูปเยอะสู้ไออั๋นไม่ได้แน่.... ถ่ายรูปตลอดเวลา ประดุจเป็นลมหายใจที่สอง ถ้ากล้องมันโดนน้ำทะเลซัดไป คงได้เครียดกันแน่นอน)
สนุกดีๆ ถ้าพายุไม่เลิกพิโรธวันนั้น เราคงได้ติดเกาะกันต่ออีกซัก 2-3 วัน มีเกลียดกันแน่นอน
ขอบคุณไอยอด ไอแอค ไอต้อม ไอแอ้ ไอไผ่ นุชจิต พี่คม และสาวหมิง ที่เป็นห่วงกูอย่างมากมาย ถ้าไม่มีพวกมึง กูก็คงนั่งร้องไห้กะเสาหินหน้าบ้านนั่นแหละ เหอะๆๆ
ขอโทษที่เป็นนางแบบที่ดีไม่ได้ กรูอายกล้องหน่ะ ทำหน้าไม่ถูก (==')>
ขอบคุณไอจ๊อก ที่เป็นหัวหน้าทัวร์ระดับโลก สามารถจับลิง 32 ตัวมาอยู่ด้วยกันได้ (นี่กูไม่รวมมึงกะจอยแล้วนะ เหอะๆ เหอะๆ)
ขอบคุณอั๋น ที่อยากอยู่ด้วยตลอดเวลา และขอบคุณที่เข้าใจ (และทำให้ส้วมไม่เต็ม --- กลายเป็น man of the match เลยแก เหอะๆๆๆ)
ขอบคุณอีก 33 ชีวิต ที่ทำให้ทริปนี้สนุก ทำให้รู้สึกว่าได้พักผ่อน และได้ปลดปล่อยอย่างเต็มที่
ปาฎิหาริย์มีจริง ทริปหน้าคงได้เจอกันอย่างพร้อมเพรียง ฮูเร่!!!
คำคมวันนี้ : รู้จักให้อภัย และรู้จักละทิ้งสันดานหมาๆ ของตัวเอง... ซะที
ถึงแล้ว กรุงเทพ
เฮ้อ...
สวัสดีโลกแห่งความจริง
3月17日 สมาชิกครอบครัวแสนจะไม่ได้รับเชิญเมื่อวาน ณ waterfront
. dinner เอกจิต ที่มากันประมาณ 30 คน....... พวกหักหลังนี่น่าตบจริงๆ บอกจะมาแล้วปล่อยภาระให้เพื่อนจ่ายตังค์ *ก๊าซซ
. อาหารกว่าล้านเมนู... เหมือนกินกันสามกองรบ
. คาราโอเกะที่ยาวนานที่สุดในโลก ถ้าเค้าให้ร้องจนเช้า เชื่อว่ามันก็จะร้องกัน
. นักร้องคาราโอเกะ ที่เสียงแหลมที่สุด เพี้ยนที่สุด อีกทั้งพวกที่เสียงดังจะตายห่า แล้วยังจะใช้ไมค์เพื่อ (==') เอาเว้ยๆ เพื่อจะส่งไป AF4
. คำถามยอดฮิตของวัน "ได้งานรึยัง" กูก็ตอบได้แค่ "ลาออกหมดแล้ว ว่างงานมาก เกาะแม่กิน" --- ทำไมดูกูอกตัญญูพิกล
. กูดั๊นเจอพี่ชายโดยไม่ได้นัดหมาย.... กูเห็นนา หนีบสาวมาด้วยเนี่ย หึๆ หึๆ
หนุกดี วันหลังเอาอีก เอาที่เดิม คุ้นเคย 555+
พอกลับบ้านมา กูต้องมารบกับหนูที่บุกเข้าบ้านอีก ไอหมาพุดเดิ้ลทอยงั่ง ก็ไม่มีประโยชน์ เห็นหนูเป็นเพื่อนเล่นตัวใหม่ วิ่งไล่กันหนุงหนิงเชียว กูละอยากจะถีบแม่ง --- กว่าจะไล่ต้อนออกจากบ้านไปได้ หนูแม่งทัวร์รอบบ้านกูเรียบร้อย เครียด...
พี่ชายกลับบ้านมา ฉันก็เล่าเรื่องหนูบุกบ้านให้มันฟัง แม่งก็เล่าเรื่องแมงสาป 2.75 เมตร ที่เกาะอยู่บนผรังออฟฟิศมัน แล้วมันเอากล่องเฟอร์นิเจอร์ฟาดซะตัวเองตีนถลอก (==') เอ๊า! จะทำกรรม ดั๋นนน~โง่ทำตัวเองบาดเจ็บ
เรื่องของเรื่องคือมันเอากล่องฟาดป้าบ แล้วแม่งก็ตกใจแล้วก็ปล่อยกล่องแล้วตัวเองก็วิ่งถอยไป แล้วเท้ามันคงไปแถกกะเหี้ยนอะไรซักอย่าง ปรากฎแมงสาปยังไม่ตาย แม่งไปเกาะเป๋อยู่ตู้ข้างๆ พี่ฉันก็ใช้อุปกรณ์คลาสสิคของครอบครัว "ที่โกยผง" ช้อนมันขึ้นมา ด้วยความที่แมงสาปไม่สามารถทำงานได้เต็มประสิทธิภาพ การเคลื่อนไหว หรือการตัดสินใจจึงช้าเป็นพิศษ แม่งนอนนิ่งอยู่ในที่โกยผง พี่กรูเลยหันไปหยิบไม้แผ่นๆ (ที่เอามาจากในกล่องเฟอร์นิเจอร์ ที่ใช้ฆาตกรรมมันในตอนแรกแล้วไม่สำเร็จ) แล้วทิ้งแหมะ ลงบนตัวแมงสาป......
จะเหลือ...
3月15日 พยายามIts nice of you to decide to stay,
but have you ever really given it some thought?
I recommend you to thoroughly do that.
When I was a high schooler, my mind can go real wide, thinking about things I want to do, things I should do, things that I think and it wouldnt be appropriate to do, things that your id tell you to do, and things that you can just think about and you will never act out because of its soap-opera-quality.
I passed high school onto university level, I think I got my thinking system straight. Well, straight enough for a 23 years old person. I know I am learning my way through the rest of my life. And I am willing to learn...........while I never have any idea a person can be such a close-minded and shallow.
While I know waht is a lie and what's not. I know who is real and what's not. They think they can fool me because I'm a girl? I'm afraid you're walkin a wrongggg direction.
I do wish you can pursue a good life for yourself, but you yourself cant even see that. I'm totally lost of words to explain... and I feel extremely sorry for you every-fuckin-day.
and I've been exhaled all my good will for you.
เหนื่อยๆ หว่ะ ไม่รู้ทำไม
ปวดหัวตลอดเวลาตั้งแต่เมื่อ เสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา... กูกำลังจะตายแล้วใช่มั้ย? *เยส!
อึดอัดที่ แม้แต่สเปซของกู กูยัง express ตัวเองไม่ได้ มีแต่คนคอยจะตัดสินกูด้วยบลอกโง่ๆ พวกนี้
อึดอัดที่ไม่สามารถเป็นตัวของตัวเองได้เต็มที่ พ่อกูยังไม่แคร์เลย มึงเป็นใครเนี่ย
ถ้าต้องกังวลแล้วแฮปปี้ คงไม่เกี่ยงเท่าไหร่
แต่นี่ กังวลแล้วโดนด่าเพิ่ม... กูก็ไม่รู้จะทำไง
ขอบคุณ พวกมึงๆ ที่เชื่อในตัวกูมากๆ
กูจะพยายามเท่ห์อย่างสม่ำเสมอเพื่อมิตรรักแฟนเพลง
มีอีกหลายสิ่งอยากจะบอก แต่ก็รำคาญ effect ที่จะตามมา
แต่ช่างเหอะ กูโอเค :)
อยากให้เมษา' เร็วๆ
อยากไปอิตาลี
อยากไปหาไอปอ
อยากไปหาไอปุ้ย
อยากเที่ยวแล้วหว่ะ
ไผ่ อย่าลืม "เอา" ไปเผื่อกูด้วยนะ 555555+
*รับไม่ด้ายยยยย รับไม่ด้ายยยยยย
เหอะๆๆๆ (ส่วนตัวเหี้ยๆ)
3月14日 เวลากูช่างมีค่า มากมายกว่านั้นนักลอกมาจากพี่โบ๊ท
กรูว่างงงงงง~ (และเบื่อ)
กติกาก็ง่ายๆ H - house I - daho L - M กร๊ากกกกกกกกกกๆๆๆๆ อยากจัด V - are the champion (กูแม่งเพ้อได้อีก) W - watermelon X - xylophone (เป็นคำเดียวที่ไม่เข้าใจว่า จะสอนทำไมตอนเริ่มท่อง abc) Y - MCA
กูบอกแล้ว กูว่าง
3月13日 อ๋าอ๋า กูคิดถึงมึงมากๆ
กูเลิกใจตุ๊ดแล้ว แต่คนอย่างเราควรผนึกกำลังยามอ่อนแอ
ยามนี้แหละมึง กูต้องการมึงสุดๆ
เห้อ....
ถ้าการร้องไห้มันเป็นคำตอบของทุกปัญหา
กูจะร้องไห้เอาถ้วยโอ (ท็อป) ลิมปิคกันเลยทีเดียว
.. ไมเกรนแดก
3月11日 มะเร็งแดกกบาลปวดหัวมาก...
I dont even know what I've done to deserve all these drama.
or is it just me actin' all hypocrite. 3月9日 w r e n c h e d
edit ตอน ตี2:50 วันที่ 10 มีนา
กู ไม่ ดี พอ ไม่ ว่า จะ ทาง ซ้าย ขวา หน้า หลัง กู มี ค่า แค่ ถ้อย คำ แต่ ตัว กู เอง กลับ พิสูจน์ อะไร ไม่ได้ เลย กู เหนื่อย ไม่ ร้อง ไห้ ก็ ผิด จะ ร้อง ไห้ ก็ ตุ๊ด ตกลง ทำ เหี้ย อะไร ดี เอา รูป ไป เผา ไฟ กัน มั้ย นี่ กู ทำ อะไร ให้ ใคร ตอน ไหน เป็น เหี้ย อะไร ชอบ ใช้ กู ทิ้งๆ ขว้างๆ กัน จัง
เออ กู เป็น แบบ นี้ กู มัน ไม่ มี ดี กู มัน รัก ใคร ไม่ เป็น
ส้น ตีน.
h e a r t w r e n c h e d . e v e r y t i m e . I . t r y .
สิ่งที่เรามองเห็น อาจไม่ใช่สิ่งที่เราเข้าใจ สิ่งที่เราเข้าใจ อาจไม่ใช่สิ่งเดียวกับที่เค้าเข้าใจ สิ่งที่เราอยากได้ อาจต่างไปจากใจของอีกคน... แต่สิ่งที่อยากได้สิ่งเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องได้มาด้วยวิธีเดียวกัน เสมอไป
i t . c r u s h e s . e v e n . m o r e . e v e r y t i m e . I . w i s h . I . c o u l d . c r y .
ความเข้าใจ จะไม่มีความหมาย หากเพียงต้องการเอาชนะกัน ความเข้าใจ จะไม่มีความหมาย หากไม่มีใจ ห่วงใยกัน ความเข้าใจ ไม่มีวันมีความหมาย หากเข้าใจ เป็นเพียงการได้ยิน
I . a m . r e a l . e n o u g h . I . d o . n o t . n e e d . t o . p r o v e . m y s e l f.
อะไรๆ ก็ไม่แน่นอน คำถามทุกคำถาม ไม่จำเป็นต้องมีคำตอบเดียว สิ่งที่เราคิดว่าถูกมาตลอดชีวิต ไม่จำเป็นต้องถูกที่สุดในทวีปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่สิ่งที่เรียกว่า "ความเข้าใจ" เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เราเดินร่วมทางกัน
I . a m . s o r r y . I . c a n t . b e . f u c k . t o . l i e .
* * * for everyone, who's always been here..for me. for everyone who tries, cries, and smile regardless. I am hurt but I am willing to take the risk. heart wrenches... but I suck it up to prove the world, to defeat myself, to be a better person for the one who cares.
with all my dearest heart,
3月7日 เด็กมีปัญหาใจเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลกใต้
จนทุกวันนี้ก็ยังไม่เคยคิดร้ายอะไรทั้งสิ้น
พยายามหลีกเลี่ยงการพูดถึงเรื่องส่วนตัวมากๆ ในที่สาธารณะ (เช่นที่นี่ และอื่นๆ)
แต่ประเด็นของการเขียนสเปซมันคือ การระบายอารมณ์
แล้วใยหนูแป๋มต้องเก็บกลั้นไว้ เพื่อให้ไมเกรนแดก
.อิชชู่วนัมเบอหนึ่ง - เบบี้บอย
อย่างที่หลายๆคนคงพอจะจับออร่าได้ว่า ข้าพเจ้าแม่งอินเลิฟ (บางคนศรัทธาจะเรียกว่า เลี้ยงเด็ก/กิ๊กใหม่/หนุ่มๆ - ตามสบายๆ)
คือข้าพเจ้าเอง ก็เริ่มรู้สึกตัวตั้งแต่อาการเขียนสเปซเปลี่ยนไป เรื่องราวไม่ค่อยมี เพราะแน่นอน - มันส่วนตัว
ข้าพเจ้าไม่เชื่อในการแสดงออกความรักแบบป่าวประกาศใหญ่โตให้คนรู้ทั่วตำบล
เหมือน หนังผี ที่ชอบเชื่อในสิ่งที่มองไม่เห็น
ความรัก (หรือชอบพอระดับ advance) เปรียบเหมือน สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ที่มองไม่เห็น พิสูจน์ไม่ได้ ไม่เป็นวิทยาศาสตร์
ไม่งั้นเค้าจะบอกหรอ ว่ารักกันมันอยู่ที่ใจ แล้วอยู่ตรงส่วนไหนวะ? แง้มหัวใจห้องขวาบน กูว่าก็ไม่มี
มันเป็นนามธรรม แล้วยิ่งเป็นนามธรรมแล้ว ทำใจได้เลยว่า คนทุกคนให้ความหมาย และมองความรักต่างระดับกัน
ระดับมากของกู อาจดูนิดเดียวของมึง ระดับม๊ากมากของกู อาจดูม๊ากมากมากของผู้ใหญ่บ้านบางละมุงก็ได้
แต่มากน้อยกันแค่ไหน มันเทใส่กระบอกวัดกันไม่ได้... ทำได้แค่ทำใจ และมั่นใจในคู่ต่อสู้ให้ดีที่สุด
ใครที่ได้อ่านสเปซเรามาตั้งแต่ปีที่แล้วๆ คงจะรู้ว่า มันมีช่วงที่ไอแป๋มมัน "ไร้รัก"
นิ่ง ไม่ไหวติง พาลทิ้งวิญญาน ปล่อยบ้านผุผัง เรตติ้งตกเร็วกว่ารายการทไวไลท์โชว์
ตัวละครใหม่ในชีวิตตอนนี้ ทำให้เราคิดจะดึงวิญญานกลับมาใหม่ รู้สึกว่าถ้าคิดจะรักเค้า มันคงไม่เสียแรงและเวลา
แต่คนแต่งงานลูกสองเค้ายังเรียนรู้กันทุกวัน
กว่าเราจะเรียนรู้ตัวละครใหม่ จนเข้าใจกัน คงต้องใช้เวลากันนานๆ
ตลอดชีวิตดีไหมคุณ
(อนุญาตให้ไปอ้วก กลับมาอย่าลืมล้างปากด้วย)
.อิชชู่วนัมเบอสอง - กูเป็นคนตลก
แน่น๊อน กูเป็นคนตลก
สำรวจได้จากเรตติ้งการเข้ามาอ่านสเปซ ที่ไร้ซึ่งสาระ แต่ก็แอบฮาบ้าง นานๆ ที
แม้เวลาที่เครียดสุด กูก็สามารถทำตลกได้อย่างจริงใจ - ไม่ได้จะเยาะเย้ยใคร แค่อยากให้อารมณ์ดี และมองโลกด้านบวก
ขอบคุณไอต้อม ที่เห็นด้วยว่ากูตลก
ขอบคุณทุกคน ที่ชื่นชมในตัวเรา
ขอบคุณมากๆ ที่มองเห็นเจตนาอันดี
*ซึ้งสัด
(อ่อ มันไม่เกี่ยวกะประเด็นหรอ? เออ ขอพ่วงๆ หน่อยน่า กูอินของกู)
.อิชชู่วนัมเบอสาม - prioritize
รายงาน self-behavior modification ที่ส่งไป บอกอาจารย์ว่า อยากปรับนิสัยการลำดับความสำคัญไม่เป็น (เกิดความขี้เกียจ งานการไม่ทำ มัวแต่วิ่งเล่น เป็นต้น)
ดันมาทำโปรเจคนี้ ตอนเรียนจะจบ แล้วมันจะได้ฝึกฝนตัวเองหม๊ายยยยยยยย
แต่ก็หน่ะ จากวันที่ส่งรายงาน จนถึงวันนี้ ข้าพเจ้าพยายามใส่ใจ และมีสมาธิกับงานการที่ทำ
ยังติดวิ่งเล่นไร้สาระบ้าง แต่ก็ทำงานที่ต้องส่ง เสร็จตามกำหนด ปลอดภัย (มันจำเป็นๆ)
ถึงแม้จะฉิวเฉียด แต่เราก็กำลังเรียนรู้
ยิ่งทำงานเสร็จก่อนเวลาส่งเยอะๆ ยิ่งทำให้ปลาบปลื้มกับตัวเอง ที่ลำดับความสำคัญได้ สติสตังอยู่เป็นที่เป็นทางมากขึ้น
ถ้าปรับสันดานชิวนี้ได้สำเร็จ จะรีบโทรไปบอกอ.อรอนงค์คนแรกเลยทีเดียว
ครึๆๆๆ
.อิชชู่วนัมเบอสี่ - โจทก์เย๊อะ
เมื่อวานไป Fat Awards ที่ศูนย์วัฒฯ
หืมมมมม โจทก์แม่งเยอะเกิ๊น! ไล่ตั้งแต่ staff ครีเอทีฟ ไปยันศิลปิน แหม่.....ขี้หาเรื่องใส่ตัวจังกู (==') หอยหลอด
มีคนมาแซวอีกว่า "พกตากล้องมาด้วยหรออออ" - เหอะๆ กูรักของกูน่า ไป๊ๆ
แต่ดีใจที่คุยกันได้เหมือนเดิม
กับบางคนที่ยังไม่คุยกันซักที ก็ช่างแม่งเหอะ ไม่ได้สำคัญต่อระบบหายใจของกูนัก เชิญจมปลักความทุกข์ระทม และรู้สึกผิดบาปไปตลอดชีวิตต่อไป
*สาธุ
.อิชชู่วน้มเบอห้า - conflict
โลกไม่ได้หมุนรอบตัวเรา อย่าเข้าใจผิด
ความต้องการ กับความถูกต้องมันอาจตีกันอยู่ในหัว
เพียงแค่เรายอมรับ ทุกอย่างมันก็จะคลี่คลาย
เพราะเรายอมรับไม่ได้ เลยไม่เข้าใจแม้ตัวเอง
โอ้ววว แสดดดดดด กูแม่งเจ๋งหว่ะ
55555555555+
. love isnt finding someone you can live with, its finding someone you cant live without.
ขโมยเค้ามา ดูเหมือนจะเท่ห์ๆ ดี ครึๆๆๆๆ FAT AWARDS 5It's never easy to go back.
but it is this time.
ยังรู้สึกดีที่ได้ไปคอนเสิร์ต ยังรู้สึกดีที่ได้เข้าไปสัมผัสสิ่งแวดล้อมเดิมๆ (อย่าเพิ่งไปสนใจว่ามันมีอะไรเปลี่ยนไปหรือไม่ --- มันไม่ใช่เรื่องของเราซะหน่อยยย)
สนุกดีๆ แฮปปี้ๆ
แต่ตัวเปียก หน้ามันกันถ้วนทั่ว
ดีใจที่ได้คุยกันเหมือนเดิม
และข้าพเจ้าก็ไม่ได้ใส่ใจว่าเราจะคุยกันไม่ได้ เพราะเหี้ยนห่านอะไรก็ไม่รู้
หล่อเลือกได้สัดอ่ะ
แสดดดดดด* ง่วง
----- เดี๋ยวไว้มาเล่าให้ฟัง ^^
3月4日 semicircleI wish you could be my other half.
I wonder if you really are the missing part.
I ponder....
..crossing these fingers,
wanting you to complete my circle.
อดทนๆ
อดทนๆ
อดทนๆ
น๊ะ!
|
|
|