คอนเสิร์ต christina aguilera live in bangkok พระจ๊าวววววววววววววววววววววว!!!!

สนุกแสดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

 

 

คอนเสิร์ตความยาวประมาณ 1 ชั่วโมงครึ่ง สั้นไปนิด แต่คุ้มชิบโป๋งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

วินาทีนี้ยังคึกอยู่

ถึงจะรู้อยู่แก่ใจว่า มันเป็นเรื่องของธุรกิจล้วนๆ

คอนเสิร์ตแพทเทิร์นนี้เค้าเล่นมากว่าพันครั้งแล้วมั้ง

แต่ข้าพเจ้าก็ยังอินอยู่ ~ แหม่ะ อยากให้เล่นนานๆๆๆๆ

 

คอนเสิร์ตเปิดตัวมาด้วย เจ๊ติ๊ในทักซิโด้สีขาว

มาสายไป 1 เพลงถ้วน ต้องเห็นแก่ตัวทิ้งต้อมให้ยืนกินซับเวอยู่ข้างนอก

รีบวิ่งเข้ามานั่งดู แค่ได้ยินเสียงผ่านประตูออกมา ข้าพเจ้าก็ใจเต้นโครมคราม

 

พอนั่งที่ตัวเองปุ๊บ รู้สึกว่าทำไม มันไกลจังหว่า รู้งี้ซื้อบัตรตั้งแต่เนิ่นๆ คงดี (แต่ก็ยังอยู่ในย่านคนจนอยู่ดี)

ตั้งแต่ต้นจนจบรู้สึกว่าโดนตรึงอยู่ตรงนั้น ไม่กล้าละสายตาไปที่อื่น กลัวไม่คุ้มเงิน และกลัวพลาดทุกวินาทีของคอนเสิร์ตไป

แม้จะเห็นเจ๊แกตัวกระจิ๋ว แต่ก็ไม่สามารถละสายตาไปได้จริงๆ

มองไปมา ระหว่างจอใหญ่ กะบนเวที แถมบนเวทียังจะมีแดนเซอร์ คอรัส และนักดนตรี ที่ลีลาเยอะพอๆ กัน

 

ตลอดโชว์ เจ๊แกเปลี่ยนชุดไปร่วมสิบได้

หรือนี่เป็นวิธีหลอกให้เราคิดว่าคอนเสิร์ตมันยาว (==')

แดนเซอร์ก็เดนตายมาก ทำได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเต้นบัลเล่ แจ๊ซ หรือเล่นกายกรรมเปียงยาง

โปรดักชั่นเกรดบี แต่พลังงานระดับกาแลกซี่ (โปรดัดชั่นเกรดเอบวกบวกบวกบวก เมื่อเทียบกับคอนเสิร์ตเมืองไทยหน่ะนะ)

 

เจ๊ติ๊เสียงดีมั่ก

มั่กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียงใสกิ๊ง ทั้งเต้น ทั้งร้อง ทั้งใส่อารม ครางโหยหวลหอน แต่เสียงไม่ตกเลยซักเพลง

ต่อให้หอบขนาดนั้น เสียงยังคงที่ และหน้ายิ้มแป้นเหมือนไม่เคยเล่นคอนเสิร์ตสนุกขนาดนี้มาก่อน (โธ่ มาหลอกกันทำไม)

น่าเสียดายที่คอนเสิร์ตมันไวไปหน่อย --- ถ้ามีตังค์ จะตามไปดูคอนเสิร์ตใหญ่ๆ ที่เมืองนอกละกันนะ *กระซิกๆ

 

สนุกหว่ะ

ทำใจไม่ได้จริงๆ

เหอะๆๆๆๆๆ

 

 

 

ปล. ขอบคุณไอต้อมมากๆ ที่มาเป็นเพื่อน โดยล่อลวงมาโดยไม่รู้ตัว (ขอบคุณพัดที่อนุญาต) ขอบคุณที่ทนกูได้ ไม่ว่ากูจะทิ้งมึงให้ยืนกินซับเวคนเดียว หรือว่ากูจะเดินเร็วมาก เพราะกูไม่อยากพลาดฉากเปิดตัว (พลาดไปแล้วเรียบร้อย ไม่เป็นไรๆ *แปะๆ) หวงว่ามึงคงไม่ได้กลัวกูไปแล้ว ที่กุไฮเปอร์ไม่หยุดหย่อนเลยทีเดียว สนุกดีเนอะ *อิอิอิอิอิ

 

ปล. สองแฝดที่เหลือ กูดูเผื่อมึงมาเต็มอัตรา ขอโทษที่กูตังค์น้อย เลยได้ดูแบบตัวจิ๋วๆ แต่สนุกมากๆ เยย กูแอ๊บว่ามึงสองคนอยู่กะกูตลอดเวลา *เกือบเผลอหันไปคุยด้วยแล้ว หะๆๆๆๆ

 

ปล. ตอนเจ๊แกร้อง beautiful กูนี่จะร้องไห้ แฟลชแบคหลายสิ่งเลยทีเดียว เสียงดีจนน่าขนลุก

 

ปล. เจ๊ติ๊หุ่นเอ๊กมากๆ น้ำลายไหลยืดดดดดด~

 

ปล. ก๊าซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซซว อยากดูอีกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

ปล. สุดท้ายละ - ลืมเล่าไปว่า พอคอนเสิร์ตจบนะ มันก็จะมีขายของๆ ใช่ป่ะ ขายซีดี ดีวีดี พรีเมี่ยมไรงี้ แม่งเอ้ยยย คนรุมซื้อกันไม่คิดชีวิตเลย แม้แต่แทกห้อยคอสต๊าฟยังเอามาขายเลย อันละ 50 บาท พระเจ้าช่วย......เป็น impulsive buyers กันจริงๆ วินาทีที่แบบ เหี้ยนไรก็ขายได้หมดแล้ว ดีนะเนี่ย ไม่หลงกลไป *หวิดเหมือนกันนะกูเนี่ย (T^T)

 

 

 

 

ไปจริงๆ ละ ไว้นึกไรได้จะมาเล่าใหม่นะ ครุคริๆๆๆๆๆ

*ไฮเปอร์สัดหน่ะกู

*อยากให้มาดูด้วยกันจริงๆ น๊า *ปริบๆ

 

 

 

 

 

 

ปวดติง.

 

หลายสิ่งมาก....หลายสิ่ง

 

 

1 ขี้โร๊คคคค ขี้โรค

เริ่มจากเส้นเอ็นในร่างกายผิดปกติ

ตามด้วยโลหิตจาง เลือดน้อยมั่ก ปั๊มเข้าปอดไม่ทัน

หน้าก็เลยซีด มือเท้าก็ซีด เลือดไม่วิ่ง --- มิน่ากูหนาวหยั่งก๊ะอยู่ขั้วโลกใต้

 

เมื่อวานคุณป้าดิฉันเลยพาไปหาหมอแผนไทยที่โรง'บาลกลาง

นวดกันกระดูกหัก ธาตุไฟแตก

ไข้ขึ้นเลยกรู --- ตกลงนี่จะหายมั้ยเนี่ย

 

 

 

 

2 ฝันอย่างหนักหน่วง

บอกเหตุว่าช่วงนี้มีเรื่องปั่นป่วนชีวิตมากมาย (รึเปล่า...เดาอีกละกู)

แปลว่า นอนหลับไม่สนิท เลยฝันกันอย่างคึกคักสนุกสนาน

ว่าจะมาเล่าหลายทีละ ไม่ว่างซักที

พอมีอารมณ์เล่า (เช่นตอนนี้) ฉันเก๊าะจำ บ่ ได้แหล่ว (==')

 

 

เหนื่อย ที่จะต้องประมวลผล

 

เหนื่อย ที่ต้องกังวล

 

เหนื่อย ที่มันยากเกินไป

 

 

 

 

 

 

ก. วันนี้ไปดู ocean's thirteen มา - คนเดียว

    *เชิญสาปส่ง

 

 

ข. วินาทีนี้ เพลง Runaway Love ของเฮีย Luda เหมาะกะอารมณ์มากๆ (หมายถึงกูคนเดียวนะ...ไม่เกี่ยวกะมึง *คนที่มึงก็รู้ว่าใคร)

 

 

ค. ช่วงนี้ฮิตรับคำสั่ง และทำตาม.... แต่เวลาทำตามแล้วโดนด่า รู้สึกอยากจะฟันศอกกบาลแม่ง....แสดด.

 

 

ง. หลายๆ ครั้งที่เราดูเฉยๆ คนชอบคิดว่าเราไม่รู้สึกอะไร เลยย่ำยีความรู้สึกกูกันอย่างหลั่นล๊า

   พอวันนึง นึกอยากพูดขึ้นมา ก็กลายเป็นว่า "ไม่น่าพูดแม่งเล๊ยยยยยยย"

 

 

จ. คิดถึงไอเม และไอปุ้ยเหี้ยนนนนน ณ สยามสแควร์ เวลาสองทุ่ม มันช่างเงียบเหงาเมื่อไม่มีพวกมึง T^T *งืออออ~

   (กูรู้ว่าออส ไม่หนุก เมื่อไม่มีกูเช่นกัน แสดดดดดดดดด *หลอกตัวเอง)

 

 

ฉ. เหนื่อย....เหมือนกันนะ

    หงุดหงิดเป็นเหมือนกัน

    บางที กูอาจจะถูกบ้างก็ได้

    .....เคยคิดบ้างมั้ย?

 

 

ช. studio ของฉัน

 

 

 

 

 

วันนี้คุณหมอสุดดุเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ที่ไม่เสวนากะฉัน

อยู่ดีๆ วันนี้ก็เปลี่ยนไป พูดเป็นต่อยหอย

หมอวินิจฉัยไปมา จบที่ว่า ตัวข้าพเจ้านั้นมีจุดอ่อน อันยิ่งใหญ่ คือ...

 

เท้าแบน

 

ฟังดูเสร่อมากเลยเนอะ แบบ อะไร แค่เท้าแบน มึงเดือดร้อนทะม๊ายยย

แต่แท้จริงแล้ว ไอการที่เท้าแบนเนี่ย ทำให้หารองเท้ายากกว่ามนุษย์ปกติอีกยี่สิบห้าเท่า

แล้วยิ่งในเมืองไทย ที่ไม่ค่อยผลิตรองเท้าsupportคนรูปเท้าต่างๆกัน ยิ่งทำให้หารองเท้ายากเพิ่มเป็นยี่สิบห้าล้านเท่า โอ้วววว~ T^T เศร้า

 

และไอ้การที่เท้าแบนทำให้ลักษณะการรับน้ำหนักมันไม่ดีเท่า คนที่มีอุ้งเท้า

รองเท้าที่ใส่ก็ต้องเรื่องมาก (แต่อย่าคิดจะมาพรากบู๊ทส้นเข็มไปจากกรู๊ววววว!!!!!)

ไอเรื่องบาดเจ็บนอกจากแค่ส่วนเท้า ก็พาลลามไปถึงสะโพก หลัง

 

โอ้ววว.....ทะไมกูจะปกติให้เหมือนชาวบ้านไม่ได้หรอว๊า!!!

 

 

 

 

 

จบละ มาระบายความเครียด <(-..-")>

งือออ

 

 

 

Is it me or you who decided to turn cruel?

 

 

 

 

Its been almost 5 months? I cant convince myself to it.

 

Its been sorta on and off in my head. In and out. back and forth.

 

I aint good about relationship. or maybe I am?? I have no clue.

 

I wish things are easier for both of us. I wish things are easier for you.

 

....clearly not.

 

 

 

 

Mom says, "What is right, will always be right. What is ours, will remains ours no matter when."

 

By all means mama.

 

 

 

 

 

*กะเผลกๆ ไปวันๆ กำลังจะได้เดินได้เต็มตริงในไม่ช้า (สาธุ) ดีใจจริงๆ

 

 

 

เขียนเรื่อง 'my inspiration' เมื่อวันก่อนไม่ทันใด

 

วันนี้เบื้องบนก็กลั่นแกล้ง --- เป๋ซะแล้ววววว

 

l(TwT)l

 

 

 

 

ไปทำงานได้สามวัน ข้าพเจ้าต้องลาป่วยซะแร้น

ไอข้อเท้าขวาที่ออกอาการเจ็บแปลบขึ้นมาทันที มาเป็นเวลา 5-6 ปี

มาถึงวันนี้ มันคงทน บ่ ได้แร้น

 

มีหนุ่มตี๋ขี่ม้าขาว (ออก bronzeๆ นะ) มาหอบไปโรง'บาล

อายชิบเป๋ง เดินเป๋ออกมาจากออฟฟิศ

 

หนุ่มตี๋ขวบม้าอย่างไว ในสไตล์กะฉึกกะฉัก

แหม่ะ ก็รถติดซะขนาดน้าน

แต่ตี๋ยังพยายามควบมาให้ทันเวลาก่อนโรง'บาลปิด

 

นั่งอยู่ในรถเข็น ขาเดี้ยง คนมองเหมือนกูเป็นโรคติดต่อร้ายแรง

ศิริราชแม่งคนเยอะมากจริงๆ

โชคดีที่ได้เข้าไปตรวจเร็ว ไม่รู้ทำไม

 

แต่ทว่า หมอแม่มดุจิ๊บเป๋งเยย

หมอถามสองคำ กดๆๆๆ ข้อเท้า (เจ็บน้าโว้ยยยยยย!!!!) เขียนๆๆๆ แล้วบอก "อ่ะ ไปรับยาได้"

 

เหยยย!!

คุยกะกูหน่อยก็ด้ายยยยย!!

กูก็อยากรู้น้า ว่ากรูเป็นอาร๊ายยยย

 

หมอแม่ม~~~

(ขอบคุณนะค๊า..... อยากหายไวๆ ค่า~)

 

กลับมาบ้าน คนที่บ้านต้องพากันแบกเข้าบ้าน

พี่กูหล่อมาก อุ้มกูขึ้นบ้านเลย

เราว่า มันหลังเดาะไปแล้วเรียบร้อย

--- อย่างแมนนนน

 

 

โอยยย ไม่ไหวแล้ว ปวดขา ต้องไปทายา ขอจบเท่านี้ก่อนเด้ออออ

ช่วยกันอวยให้กูหายเร็วๆ ด้วยน๊า

 

 

 

 

ปล.ถ้าไม่มีตี๋ เราคงแย่แน่ๆ เลย.....ขอบคุณมากๆ น๊า มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จริงๆ :)

 

 

 

 

 

เคยมั้ย เวลามีความสุข หรือว่ารู้สึกว่าหัวแล่น ไอเดียกระฉูด พลังงานเพิ่มสูง อยากทำโน่นนี่ตลอดเวลา..?

 

ข้าพเจ้าเป็นบ่อย โดยเฉพาะเมื่อ...

 

 

 

อ่านหนังสือที่ชอบจบ

 

ดูหนังดีๆ

 

ดูคอนเสิร์ตเจ๋งๆ

 

กิน frozen strawberry mocha

 

ได้คุยกับคนมีไอเดียบรรเจิด

 

กิน dark chocolate ไปหนึ่งแท่ง

 

ได้ทำอะไรหนุกๆ

 

หลังจากออกกำลังกาย

 

หลังจากดู so you think you can dance

 

...

 

 

 

 

inspirational จริงๆ

 

น้ำตาจะร่วง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

and it has been my dream. no matter how long it takes...I'll catch it.

 

my inspiration, my dream.