ไปพัทยามา

มีผู้ร่วมรบ ทั้งหมด 6 ชีวิต

ปุ๊ก นุชจิต เค้ก ยอด ตี๋ และข้าพเจ้า

 

ทั้งทริปไม่มีไรเลย

เป็นทริปที่เกิดขึ้นมาโดยมีแตงแพลนอย่างเป็นขั้นตอน

แต่ตอนจะไป แม่งมั่วซั่วมาก เลยเหลือแค่ 6 คน

แล้วก็เบลอๆ นั่งรถกันไปถึงพัทยา โดยใช้เวลาร่วม 3 ชั่วโมง

 

นั่งๆ นอนๆ กินๆ ดูทีวี เสียงดัง โหวกเหวก

ไม่ได้ทำอะไรที่เป็นประโยชน์ ตื่นเต้น หรือเกี่ยวเนื่องกับวันหยุดทางศาสนาใดๆ

ไปเปลี่ยนที่หายใจ เท่านั้นเอง *ไฮโซววววว~

 

กิจกรรมหลักที่ทำคือ

. เค้กพุ่งตัวไปยังทีวี เพื่อเปิดอะคาเดหมี แฟนเตเชี่ยน ทันทีที่ประตูห้องเปิด

  สิ่งมีชีวิตที่เหลือก็นั่งวิจารณ์ นอนวิจารณ์กันตลอดรายการ

 

. เล่นไพ่ง่อยๆ + หาเรื่องสูบแอลกอฮอลล์กันอย่างง่อยๆ

  คือทุกคนคงตั้งใจมากินเหล้า แต่ทำไมกินไปซักไม่เท่าไหร่ ทุกคนดูมึนๆ นิ่งๆ พร้อมหลับ

  ก็เลยดูไม่ใช่ทริปกินเหล้าอย่างที่สมาชิกบางคนตั้งใจ

 

. กิน

  กินกันเป็นจริง เป็นจัง --- กิจกรรมใดๆ พักไว้ก่อนได้ กิจกรรมกินต้องมาก่อนสิ่งอื่นใด

  เช่น การตื่นไปกินข้าวเช้าตอน 8 โมงครึ่ง แล้วขึ้นมาหลับต่อ

  การกินอย่างดุเดือดตลอดทริป มีขนมกี่อย่าง ก็หมดไม่เหลือดี

  ก่อนกลับก็ไปกินซีฟู้ด เพื่อให้ได้ฟิวมาทะเล

  อาหารอร่อย แต่บ๋อยแม่งง่อยเงกมาก

  การที่คนรับออเดอร์จิกลูกค้าหัวขาด ทำให้พวกเรารู้สึกว่าต้องป้องกันตัวเอง เลยจิกกันเองหัวขาดเช่นเดียวกัน

  อาหารมื้อนี้ แสดงให้เห็นว่า เรื่องกินเรื่องใหญ่ มิตรภาพไว้ก่อน --- ยินดีจริงๆ ที่เราทุกคนช่างจริงใจต่อกัน

  ของหวานหลังอาหาร "ขนมปังอบไอน้ำ" กับ "ชานม และนมเย็น" ที่อร่อยผิดคาด แทบจะเอาอุ้งมือตะปบแย่งกันเลยทีเดียว

 

หมดแค่นั้นเอง

เห็นมะ ไม่ได้ทำไรเลย

หาเรื่องกันดีจริงๆ

แต่ว่าสนุกดีนะ

คราวหน้าไปอีกละกัน

ขอโทษที่กูรักกันนะ --- ไม่ได้อยากทรมานพวกมึงเจรงๆ

 

 

โอ๊ะ ขี้เกียจเขียนละ อยู่ดีๆ คอมก็ผีสิง อืดขึ้นมาซะงั้น

ไปก่อนหล่ะ ไว้คราวหน้าค่อยว่ากัน

 

บรายยยยยย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

คิดถึงอั๋น....... 

 

 

ปล. เค้าโทรมาเรียกไปคุยเรื่องงานอีกแล้วอ่ะ บี๋....ช่วงนี้ทะมึนๆ ไงก็ไม่รู้หง่ะ *ซึม...

 

 

 

ได้ยินเสียงป้าเรียกตอนเช้ามืด

สลึมสลือลุกขึ้นมา

ประตูห้องน้ำล็อค

เดินลงไปหยิบหมาเย็นมาโปะตา

คิดในใจว่า วันนี้กูต้องดูเหมือนศพแน่นอน สโรชินี

[เมื่อคืนนอนเกือบตี 4 ด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการ]

 

ตื่นมาอีกที ฟ้าสว่างโล่...

7 โมง 40 กว่าแล้ว

เบลอๆ ไม่ตกใจเท่าไร ยังเบลอๆ เสียอาการอยู่

ร้อนใน ไข้รุมๆ พื้นหมุนๆ --- ไปอาบน้ำดีกว่า มีประชุมตอน 10 โมง 

 

นั่งแทกซี่จากบ้านไปที่ทำงาน ใช้เวลา 1 ชั่วโมงนิดๆ

ถึง 9 โมง 35 เตรียมตัวประชุมได้ทันท่วงที

สูบคาเฟอีน 1 แก้ว กันสลบ

 

ประชุมเสร็จ พี่ๆ หนีไปกินข้าวกลางวัน

ฉันต้องทำงาน เพราะตอนบ่ายต้องออกไปประชุมข้างนอกอีก...หง่า..

วิ่งลงไปซื้อข้าวกล่อง กับจอลลี่แบร์ กินไปด้วย ทำงานไปด้วย...ดูขยันจิ๊บเป๋ง

ปรากฎฝนตกโครม....ไปประชุมเลท

 

นั่งประชุมกับทีมเซลส์อีกทีม......ง่วงมากๆ

นั่งเบลอๆ แอ๊บหน้าสนใจสุดฤทธิ์

ถามคำถาม ทำเป็นมีส่วนร่วมตลอดเวลา

(นี่มันสันดานตอนเรียนเลยนี่หว่า)

 

ประชุมเสร็จเร็ว เพิ่งจะ 4 โมง

ว่าจะไปออกกะลังกาย....

วิญญาณหาย

เข้าโหมดไร้กำลังใจในการดำรงชีวิต....

กลับบ้านดีกว่า...เห็นเมื่อเช้าแม่ร่ำๆ ว่าให้กลับบ้านเร็วๆ

 

พี่ป๊อบโทรกลับมาบอกว่าฝ่ายบัญชีโอนเงินให้แล้ว

ไม่มีอารมณ์ไปอัพบุ๊ค

นั่งรถเมล์กลับบ้านดีกว่า

 

อยู่ในรถเมล์ประมาณ 2 ชั่วโมงกว่า

จากสยามถึงพุทธมณฑลสาย 2

ไกล.........เพิ่มความเหนื่อยใจให้อีก 250 เท่าตัว

 

รถเมล์หนาวมาก

รู้สึกเหมือนเพื่อนบ้านข้างหลังจะปัดแอร์มาสู่กรู...

ใจดีจัง อยากจะเอาสันแฮรี่พอตเตอร์ป๊อกหัว

กว่าจะถึงบ้าน ตัวเย็นเจี๊ยบ เล็บม่วงครบทุกเล็บถ้วน

กูอยากจะร้องไห้

 

กว่าจะถึงบ้านก็เกือบทุ่มแล้ว...

บ้ารึเปล่า แล้วเราจะกลับเร็วทำตูดแมวอะไร

จ๋อยสุดๆไปเลย

 

กลับมา แล้วรู้สึกว่าเหนื่อยมาก

ถ้าวันนี้ไม่มีงานยุ่งๆ คงจ๋อยหนักกว่านี้น่าดู

อากาศประหลาดๆ ท้องฟ้าเลยเทาๆ ดูอึมครึมๆ

หรือเพราะกูเอง ที่รู้สึกว่าทุกอย่างมันช่างอึมครึมๆ

ไข้ขึ้นด้วย เป็นร้อนใน อยากออกกะลังกาย ก็ไร้โมติเวฉัน

 

พยายามหาอะไรทำ พยายามตลกเหมือนทุกๆวัน

ไม่อยากป่วยเลย *งือ...

 

 

 

You hate what I dont say.

 

You hate what I have to say.

 

You hate what I dont do.

 

You hate me even more when I do.

 

You cant treat me before yourself.

 

Are you in love with yourself more than I do to you?

 

......

 

All that I have given has worthed zero....

 

every pain ever counts for nothing I do.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

and its all senseless........headache..........

 

no one understand fuck....

 

not even me.

 

 

 

 

 

and I am tormented......

 

I cant be decent.

 

I'm too lost........too insecure.......

 

cant cope with reality....

 

cant make out what I should do.

 

 

 

 

 

 

 

มาถึงออฟฟิศ 6 โมงครึ่ง

นอนไม่ได้ ผวาตื่น แม่บ้านเข้ามาขเม่น .... (เขียนไงวะ)

 

 

 

มาเช้าทำเหียกอะไรก็ไม่รู้......*จ๋อย

ใช่สินะ กูมันคนบ้านไกล 

กูมันบ้านนอก ต้องหนีรถติด รีบเข้าเมือง เศร้าแซ้ดจริงๆ

 

ตอนนี้ว่างมาก นั่งดู hi5 คนแปลกหน้า

หลังจากที่เข้าไปอ่าน คอมเม้นสามีมา......สามีนี่วอนมากๆ

(เพื่อนสามีก็วอนมากๆ เช่นกัน)

 

แล้วออฟฟิศเป็นเชี่ยนอะไร จะต้องเปิดแอร์ให้เท่าขั้วโลกใต้

หนังหนาวเงิบอยู่คนเดียว

แม๊งงงงงงงงงงง วันหลังจะนั่งรถเมล์มาทำงานเอง นั่งให้ตูดบานกันไปข้างเลย

(เอ๊ะ ไม่เอา บานให้เท่าๆ กันสองข้างดีกว่า)

 

ไหนๆ ก็ว่างแล้ว เล่าเรื่องไปงานรับปริญญาที่เกษตรให้ฟังดีกว่า ~ แก้ง่วงๆ

ก็เมื่อวานไปงานรับปริญญาที่เกษตรมา

จบ.

 

 

 

เหอะๆ เหอะๆ

 

ไปซื้อกาแฟดูดดีกร่า

ฮูร่า~~~~

 

 

 

 

ปล. คิดถึงเบ่บี๋สูด สูดดดดดดดด ~ เมื่อไหร่จาตื่นนนนนน โทรมาหาฉานโด้ยยยยยยยยยยยยย เหงาเงิบๆ

 

 

 

You want the convenience,

but your attitude is otherwise.

 

You want to be the best,

be the best from inside.

Dont mask it out.

 

You aint foolin' no one.

Not me.

 

 

 

*

 

 

อาทิตย์หน้าไปอยู่ site แร้ววววว

ไปเป็นเซลส์หน้าเลือดเต็มตัว มวะฮ่ะๆๆๆๆ

จะต้องไม่ฉะหนุกแน่ๆ เยยอ่ะ

(คิดเอาเอง) *หงึๆๆ

 

เมื่อวานไปออกกะลังกายมา

รู้สึกว่าสมาธิกระเจิงสุดขีด กี่ท่าๆ ก็ล้มฟ่ำ หน้าจะคมำซะหมด

แย่แล้วเรา...

หรือว่าไอที่น้ำหนักขึ้น 1 โล นี่ทำให้เสียการทรงตัว *เฮือกกก!!

กรี๊ดดดดดดดดดดดด

 

อยากดูหนังมากเลยอ่ะ ช่วงนี้

ที่ตอนกรูไม่มีเวลานี่ หนังที่อยากดูเข้ากันให้บะลึ่มฮึ่ม

แล้วอีตอนที่ว่างๆ นี่ก็มีแต่หนังติงต๊องเต้มมมมไปหมด

--- เมื่อไหร่จาด้ายปายดูวววววว T^T

(พรุ่งนี้ละกัน ไหนๆ ก็วันเสาร์ งึมๆๆๆ *ใครจะปายโย๊กมือเขิ้นนนน)

 

เคยเจอคนที่ ความคิด distort มากๆ ป่ะ

แปลกประหลาด สับสนสิ่งที่พูดกะที่คิด ที่ทำจริง ที่ไม่ได้ทำ ที่เป็นจริง ที่ไม่เป็นจริง แต่คิดคนเดียว

โอ้วววววว เคยเจอมะ?

กรูวเจออยู่ *เครียด

 

ช่วยลากกูออกไปทำอะไรหนุกๆ ที

ไร้กิจกรรม เหงาหงอย จ๋อยแดก

ไม่อยากเดินห้างแล้ว เพราะกูไม่มีตังค์ support กิจกรรมในห้างสรรพสินค้า

จนกรอบบบบ~

 

เบรี่ยๆ

 

นี่ฉันบ่นหยั่งงี้มาสองเอนทรี่ติดแล้วนะเนี่ย...*งึมๆ

 

 

 

 

 

 

สหายทั้งหลายของตรูมันหายไปไหนกันโหมดดดด...

อีหนูโคโยตี้ - หายไปไหนแล้ววะ? พิการไปยัง? กูเพิ่งรู้ว่าขาเป๋เป็นโรคติดต่อ....แม่งติดต่อผ่านโทรศัพท์มือถือซะด้วยยย เก๋ซะ

แฟนเว้ย - วันเสาร์นี้คงไปดู ไอชินของแกด้วยไม่ได้ แต่ว่าหลังจากนั้นโอเครเรย ไปดูแคลชมั้ยมึง สามีกูไปถ่ายรูป

คิดถึงแฟตแฟมิลี่......*กระซิก เสียงหัวเราะหายไปจากชีวิตเราเกลี้ยงงงงงงง *พรากกกกกก

 

เฮ้อ.....

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ได้เข้ามาอัพซักที

จริงๆ เข้ามาเขียนๆ ได้ซัก 3-4 บรรทัด แล้วก็เกิดเซ็ง เปลี่ยนใจไม่อยากอัพทุกที

 

ก็..นะ

เขียนอะไรห่วยๆ ก็ไม่ค่อยอยากเขียนหน่ะนะ

(แล้วที่เขียนอยู่นี่ ไม่ห่วย?)

 

 

 

 

. ช่วงนี้ฮิตหาหมอ

  ทั้งหมอฟัน หมอกระดูก หมอแผนไทย หมอแผนปัจจุบัน

  โรคร้ายรุมเร้าจริงๆ

 

  พยายามจะนัดคิวหมอถอนฟันคุด 2 ซี่นี้ให้มันเลิกปวดซะที

  แต่ก็หลอนกลัวเจ็บขึ้นมาซะงั้น (T^T *พรากกกกก)

 

 

. ช่วงนี้ ฤดูรับปริญญา

  มีทั้งของที่ไปมาแล้ว และที่พลาดไม่ได้ไป และที่กำลังจะไป

  และของตรูเอง ที่จะขืนใจให้ทุกคนมา

 

  สิ่งที่เป็นกังวลเกินความจำเป็น ณ ตอนนี้คือ

  "จะให้ใครมาทำสวยให้กรูดีหว่า?"

  ของดี ก็แพง ของไม่แพงก็คิวยาว

  กรูเองก็แต่งหน้าไม่เป็น หัวเห้อกระเซอะกระเซิงทู๊กกกกวัน~

  ทำไงดีวะกรู๊ววววววว!!!!!

 

 

. ช่วงนี้ เด็กเมืองนอก เค้าปิดเทอมกัน เลยแห่กลับประเทศกันใหญ่

  ทั้งนังปอ และไอก้อง (ที่ตอนนี้มันยังเงียบกริบไม่โทรหากรู)

  และอีกมากมาย ที่กลับมากันโดยไม่ให้ฉันรู้ตัว

 

  ทัวร์นัดกินข้าวกันอีกรึเปล่าเนี่ยยย~

 

 

. กิจวัตรประจำวันช่วงนี้มีแค่

  ตื่นเช้า กินข้าว ทำงาน กินข้าว ทำงาน ออกกะลังกาย กลับบ้าน นอน

  วนเวียนไปมาอย่างสนุกสนาน

  .....*เบื่อสาดดด

 

  หนังก็ไม่ได้ดู ดีนะที่ยังมีโอกาสได้แวะไปเยี่ยมคอนเสิร์ตเจ๊ติ๊

  หนังสือยิ่งไม่ได้อ่านหนัก อะไรๆ ก็เดิมๆ วนเวียนไปมาเดิมๆ

  (*เอ๊ะ หรือว่า......)

  ชีวิตของฉันมันหายไปหนายยยยยยย~

  *พรากกกกกก

 

 

. ช่วงนี้ ยังรบพุ่งฮาร์ดคอร์กับคุณชายทุก 2 วัน

  ถ้าเริ่มชิน คงไม่ดีแน่

  ทรมานเนอะ เพื่อนสาวทั้งหลาย (T^T)

 

  *จะงอนกูอีกมั้ยเนี่ย...

 

 

. อยากเต้น แทบดิ้น

 

 

. พี่ที่ทำงานกรู นี่แปลกๆ เนอะ

 

 

. อยากเรียนต่อ ไม่มีตังค์

 

 

. อยากกลับไปอยู่กับเพื่อน ที่ท่าพระจันทร์

  คงชิวน่าดู

 

 

 

 

 

 

 

 

*ชีวิตเรื่อยเปื่อยสิ้นดี

 

*my danseur has reincarnated.

 

 

 

 

pieces,

here and there.

 

they tried,

and we got nowhere.

 

I try,

but something is better unspoken.

 

fragile,

numb.

 

to them,

heartless, cruel.

 

 

One of those days.

Those days you get tired and the world is falling.

Days you whine and others shake heads of pity.

Days you feel helpless and the only exit is tear.

The feeling I wish you could understand,

....someone.....wants to understand.

 

Simple words cannot paint my picture.

Heart dried.

Teary eyes.

Trying to catch some breath,

the second I wish I could die.

Heart tried.

insecured.

blind.

Tried to get some sense.

.....I tried.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*