มาถึงบริษัทเช้าที่สุดในโลก...เป็นประจำ ตามประสาคนบ้านไกล เลยต้องไหวตัวเร็วกว่าคนอื่นหน่อย

หลังๆมานี้ ใครได้เข้ามาอ่านสเปซเราบ่อย จะรู้สึกมั้ยวะ ว่าเดี๋ยวนี้ฉันเขียนอะไรก็ไม่รู้ ช่างเรื่อยเปื่อย ไร้จุดหมาย ดูอมภูมิพิลึก (ภูมินี่ใคร..?)

แต่ก็นะ... ถ้าเริ่มอิน express ตัวเองเกินขีดเมื่อไหร่ จะโดนเบื้องบนสั่งเครื่องประหารหัวหมีมารอทีเดียว

 

อื้ม.....กูก็ว่างั้น

 

 

 

 

 

เมื่อก่อนที่เขียนโน่นนี่บ่อยๆ แสดงให้เห็นว่า ชีวิตกูช่างว่างมาก มีเวลาเพ้อเจ้อได้เยอะ

เลยเลือกที่จะเพ้อเจ้อได้บ่อย และเก็บมาเขียนเมื่อองค์ติ๊สชึ่งลง

 

แต่เดี๋ยวนี้ พอกลายร่างเป็นสาวออฟฟิศ

องค์ติ๊สชึ่งก็เลิกประทับ *จ๋อย..

เนื่องด้วยสายงานไม่เอื้อให้กูเลือกเวลาติ๊สแตกได้ตามใจชอบ

และเวลาที่ใช้ไปแต่ละวัน ก็ไม่ได้เหลือเฟือ เผื่อให้กูเพ้อเจ้อได้วันละหลายๆ รอบ

พาลทำให้ฉันเลิกติ๊ส และพาลเลิกเขียนไปพร้อมๆ กัน

 

และก็อีกอย่างคือ เบื้องบนตัดสินใจออกนโยบายให้เรทงานเขียนของฉัน

ฉันเลยสามารถเพ้อเจ้อได้ในเรท Y (อ่านเพิ่มเติมได้ใน wikipedia) --- ไม่รู้เรทคนไทยเป็นไง ของกู ฉ น ท หรือ ฮ?

ก็เลย...นะ....ต้องสำรวมกิริยากันหน่อย (กิริยา กะ กริยา มันต่างกันไงอ่ะ?)

 

แม้ว่าองค์ติ๊สจะประทับไม่บ่อยครั้ง...แต่เวลาองค์ติ๊สมาเยือน ฉันก็มักจะกลับมาเพ้อเจ้อที่บ้านนี้เป็นประจำ...

แต่... หลังๆมานี้ เบื้องบนได้ตามมาเซนเซอร์ ฉันก็เลยย้ายไปประทับตามบ้านเมียน้อยทั้งหลาย (หาอ่านได้จากในโมดุ้น "me else")

แต่ทว่า ไม่ว่าฉันจะแอบไปประทับร่างติ๊สที่ไหน เบื้องบนจะตามมาเซนเซอร์ซำเหมอ...

องค์ติ๊สชึ่งกูมันเข้าใจยากหรอวะ.......เฮ้อ... *จ๋อย

(หลังจากเอนทรี่นี้ได้รับการออกอากาศไป กูคงจะโดนเบื้องบนเซนเซอร์ไปตลอดชีวิตแน่ๆ เลย)

 

**นี่เขียนๆ แล้วนึกไปถึงตอนที่ ไอรายการช่อง 3 มันตามมาจิกด่าฉันในพื้นที่ส่วนตัวของฉันเอง....

   คิดแล้วเห็นภาพเด็กสาวม.2 ตัวดำเมี่ยม ที่ถกแขนเสื้อน้กเรียน พร้อมตบตลอดเวลา

   เอิ๊กๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

โอเจ เปลี่ยนเรื่อง...

ตามอ่านได้ในเอนทรี่ต่อไป

 

(อ่ะหือ อารมณ์ค้างสุดๆ เลยดิ หะๆ หะๆ)

 

 

 

 

Think about others,

beyond that tight circle you have been obsessively living in.

 

Think about yourself,

about your action, before you speak.

 

Be considerate,

or you can choose to die alone and frustratingly lonely.

 

 

 

 

วันนี้กินขนมเข้าไปกว่าสิบอย่าง (อ่ะ เว่อเข้า...)

นั่งนิ่งๆ รู้สึกว่าหัวจะปักโต๊ะตลอดเวลา

เง้อ.... ไปทำงานก่อนดีกร่า...

ก๊าซซซซ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Its the matter of time... 

 

 

 

.: ป่วยกระเซ่าะกระแซ่ะ

   ขี้มูกไหลย้อย ฮัดชิ้วปอดแทบหลุด 

   เมื่อเช้าก็ไข้ขึ้น พี่ที่บริษัทก็ให้กำลังใจโดยการบอกว่า "อื้อตาดูป่วยๆ เนอะ"

   เห็นมะ กุป่วยจริง ไม่ได้แอ๊บแต่อย่างใด......ทรมานนนนนน

 

.: เมื่อวานตอนไปเล่นโยคะ

   ด้วยความที่ไม่อยากเอามือไม้ไปปัดป่ายโดนชาวบ้าน เลยไปยืนริมๆ จะได้ไม่บังคนอื่น (ปรากฎยืนแถวทที่ 2 บังอยู่ดี)

   ยืนติดผนังเลย เป็นโลเคชั่นใหม่ ปกติเคยแต่ยืนช่วงกลางๆ

   หายใจไปได้สองเซต ทำไมมันหายใจหอบๆ ทะไมมันหายใจยากนักวะ

   ผ่านไปครึ่งท่า เงยหน้าขึ้นมองเพดาน อุแม่จ้าว....กูยืนอยู่ใต้ฮีตเตอร์....(=='''''')

   ไม่เป็นลมลงไปกอง ก็ดีถืดถม

  

   หรือว่าที่ป่วยเพราะเหตนี้????? โอ้ววววว ทรมานนนนน *ฮ๊าดดดดดดชิ้วว!!!

 

   โอเจ คันตา......ไม่ไหวแล้ว จะไปอัดยานอนละ T^T เศร้าา~

 

 

 

 

 

 

 

As if today doesnt exist,

and yesterday I remembered felt like years ago.

 

 

 

And today is not today,

without you..